Blog- en vlogmagazine voor èchte ouders

Mamablog

Mijn babygirl ontmoette meerdere keren die stomme processierups

Onze ontmoetingen met de eikenprocessierups.

Zo hoor je nooit het woord: processierups. En zo vliegt hij je om je oren. LETTERLIJK.

Ik heb er nog nooit één gezien, maar al inmiddels 4 weken last van ze.

Ook mijn dochtertje van 1 jaar zit van top tot teen onder de jeukende bultjes. Ik had zelfs de dokter gebeld omdat ik niet zo goed wist wat ik ermee aan moest en zag het al gebeuren dat ze zichzelf helemaal open krabte.  Maar eignlijk kan je er niks aan doen. Alles op 60 graden wassen, check! Met plakband over de bultjes heen gaan zodat de haartjes die er evenueel nog zitten afgetrokken worden… check! Zelfs dubbel met een kleding roller. Mila vond het eigenlijk wel grappig en denkt dat kledingrollers zijn bestemd om over je huid te rollen ipv kleding 😉

Onze eerste ontmoeting…

Onzichtbaar was jij als rupsje voor ons, maar hebt ons zeker een aandenken gegeven waardoor we zelfs snachts aan je moesten denken. Toch viel het deze keer wel mee en waren we er vrij snel vanaf.  Het mij denken aan mijn zwangerschap (ik had zwangerschapscholestase en daarbij erg veel jeuk)

De tweede date

Jij hebt ons verrast toen we in de Efteling waren. Spontane ontmoeting en dit keer was onze huidreactie wat erger. Later las ik dat de  plaag ook in de Efteling te vinden is en wij blijven voorlopig even weg. Sorry, geen geslaagde tweede ontmoeting 😉

Derde knuffelrondje

Driemaal is scheepsrecht dacht jij kleine haarbal! Ik heb géén idee waar je verstopt zat maar deze keer zat met name Mila van top tot teen helemaal onder de bulten. Van haar hoofd tot aan haar kleine teentje, zoveel bulten dat het de waterpokken leek maar die heeft ze al gehad. Bij mij was mijn rug mooi gevlekt en jeukte als een malle. Weer álles in de was gegooid, weer met de kledingroller in de weer geweest en dit keer ook veel gebruik gemaakt van pure Aloe Vera gel tegen de jeuk.

Laatste ontmoeting (hopen we)

We begonnen je net weer een beetje te vergeten en daar was je weer! Het was 34 graden deze dag en Mila en ik zijn gaan zwemmen. Jij zat natuurlijk weer in een van de eikenbomen naar ons te loeren en hebt wederom je haren losgegooid toen wij voorbij liepen. Dit keer heb ik er zelf wat meer last van dan mijn dochtertje (gelukkig!) en moet me enorm inhouden niet te krabben.

Inmiddels zijn we nog aan het bijkomen van de laatste ontmoeting en met spanning aan het wachten tot ons processievriendje weer zijn haren in de wind laat wapperen. Ik doe mijn best bomen te ontwijken maar dat gaat helaas niet altijd. Ook het bos en de Efteling zijn plekken waar wij even wegblijven.  Gelukkig gaan we over 2 weken op vakantie en hopen we dat de Italiaanse rupsen ons wat minder lastig vallen.

Hebben jullie dé ultieme tip tegen de jeuk van uitslag van de processie rups? Voor nu, blijven wij even lekker binnen 

Het begin van Nikki haar kanjerketting, ze heeft inmiddels 411 kralen…

Vandaag stond er op de planning dat Nikki haar kanjerketting mocht gaan maken. Hier hadden we ooit wel eens iets over gehoord, maar nooit echt in verdiept. Want hier wil je het liefst ook niets van weten. Samen met Nikki haar pedagoisch medewerkster begon Nikki aan haar ketting. Ondanks ze echt een rot nacht gehad had met weinig slaap en veel pijn begon ze nu dan toch wel wat te stralen. Zoveel vrolijke kleurtjes, zo bijzonder allemaal. Hoe mooier de kraal is, hoe zwaarder de behandeling is, zeggen ze. Op dit moment heeft Nikki ruim 411 kralen aan haar ketting. Toch wel bizar hoe snel je weet waar welke kraal voor staat. Zo confronterend als ze elke ziekenhuis bezoek weer naar huis gaat met een handje vol kralen. 

 

 

De volgende dag stond er een operatie op de planning. Best een spannende, waar we ook voor naar het WKZ moesten. Met het aantrekken van het operatie jasje was ze al zo van slag. De angst, haar verdriet. Ze was echt ontroostbaar. Ze gaan een port-a-cath plaatsen bij Nikki. Een port-a-cath is een soort kastje onder haar huid (bij Nikki bij haar ribben in de buurt). Aan dat kastje zit dan een slangetje die in een grote bloedvat gaat die richting je hart loopt. Zo kan de medicatie die ze via haar port-a-cath krijgt sneller door haar lichaam gepompt worden. Maar ook kan er zo makkelijker bloed worden afgenomen. En het scheelt weer om elke keer een infuus te plaatsen. Nikki kreeg haar port-a-cath iets eerder dan verwacht omdat ze niet meer te prikken was. Alles was bond en blauw of gezwollen. 

SOS, interventies die werken als je kind een woede aanval heeft!

In deel 1 van deze blog zijn we begonnen met een lijst van mogelijke interventies die werken als je kind een woede aanval heeft omdat hij (of zij) iets niet mag. Deze lijst heb ik samengesteld met een aantal instamama’s en –papa’s. We gaan verder…

Het is helemaal feest als je kind op openbare plekken gehoor gaat geven aan de drang om zijn autonomie te ontwikkelen. Zeker omdat dit vaak op hysterische wijze gebeurt en er dan mensen zijn die geïrriteerd omkijken, staren, of opmerkingen maken. Als jij je kind dan een pak rammel verkoopt moet je je meteen weer verantwoorden. (Grapje natuurlijk, slaan mag niet. Nee echt niet. Niet doen.) Maar stel je bent in het openbaar en je kind gaat daar volledig uit z’n stekker, raak dan niet in paniek en schaam je niet. Wat anderen van jouw opvoeding vinden, is echt niet belangrijk. Ik denk dat het gedrag eerder afneemt als jij je niet van de wijs laat brengen door het optreden van je kind. Helaas heb ik hier geen wetenschappelijke bewijzen voor. Blijf rustig, er is nog nooit een peuter zijn hele leven in een woedeaanval blijven hangen, het gaat over. 

• Bij sommige kinderen helpt afzondering, door hem bijvoorbeeld buiten te zetten. “We gaan niet jankend ons zin doordrijven in een winkel(/sportkantine/whatever). Als je klaar bent met huilen mag je weer naar binnen.” Voor een aantal moeders werkt dit. Uiteraard houden ze hun kind wel in beeld. Bij héel eigenwijze en snelle kinderen, is het misschien niet ideaal. Voor je het weet rent de peuter aan de overkant van een drukke weg achter een kat aan.

Als je in een restaurant bent en je wilt je kind niet buiten zetten, kun je hem ook afzonderen door zijn stoel om te draaien. Als hij door het lint gaat omdat hij zijn potloden niet op de grond mag gooien, reageer dan meteen voordat de peuter messen kan gaan werpen naar het gezelschap aan de tafel voor jullie. Vertel erbij dat hij of zij weer omgedraaid wordt wanneer hij zich weer normaal kan gedragen. Is het pedagogisch verantwoord? Misschien niet. Werkt het? Ja, na een keer of drie. Volhouden dus.

• Je kind een podium bieden voor zijn performance. Als hij de hele Kruidvat bij elkaar schreeuwt omdat ‘ie het mandje niet mag trekken nadat hij bijna de hele shampoo-stellage heeft meegetrokken, geef hem dan de aandacht die hij zo graag wil: “Is dat alles wat je in je hebt? Kom op, dat kan harder. Die mevrouw daar achterin heeft je niet gehoord. Als je nog iets beter je best doet krijg je misschien een applaus.” Ja, zielig inderdaad. Wij houden al een potje apart voor de therapiekosten over 20 jaar. Het is trouwens een fijne bijzaak dat niemand commentaar durft te hebben op een moment dat je zelf al de aandacht pakt.

• Als je kind op de grond gaat liggen, ga er dan naast liggen spartelen en krijsen. Succes gegarandeerd. Wel extra hard schreeuwen hè. Gewoon omdat dat leuk is.

• Negeren is ook hier natuurlijk een goede optie. Of rustig naast hem zitten, tot hij gekalmeerd is. Sommige ouders proberen rustig contact te maken en hem gerust te stellen, dit lukt meestal pas als hij over de ergste hysterie heen is.

• Doen of je gek bent werkt ook altijd goed. Zuchtend en geïrriteerd om je heen kijken: “Irritant hè, die krijsende kinderen. Iemand enig idee van wie dit kind is?”

• Geef ten allen tijden je partner de schuld. “Dit heeft hij van zijn vader hoor…”

• Geef ze nooit hun zin om ze stil te krijgen. Stel je kind ligt krijsend op de grond van de voetbalkantine omdat hij of zij geen ijsje mag en jij geeft na een aantal geïrriteerde blikken tóch dat ijsje (of iets anders wat het kind lekker vindt/rustig van wordt), verbindt je kind schreeuwen aan zijn zin krijgen. Vervolgens zal hij óveral gaan krijsen wanneer iets niet gaat zoals hij wil. Logisch. Zou ik ook doen!

• Denk vooruit. Als je weet dat je kind niet zo flexibel is en snel in woede uitbarst, bereid je hierop voor. Dus als je 10 uur met hem gaat vliegen, neem dan eten en nieuw speelgoed voor hem mee. En vergeet de oordoppen voor alle medepassagiers niet.

Deze tips zijn op geen enkele wijze wetenschappelijk of pedagogisch onderbouwd. Er is geen kant-en-klare oplossing wat werkt voor alle kinderen. Als het een niet werkt, probeer je weer iets anders. Als ouder ken je je kind het beste, om een inschatting te maken wat wel of geen effect heeft.

Volgens mij is het allerbelangrijkste aspect van de opvoeding: contact maken met je kind. Proberen te begrijpen waarom een kind doet wat hij doet en luisteren, uitleggen en praten. Toen mijn dochter verdrietig was, omdat ze niet in het zitje van het winkelwagentje paste, begreep ik dat en heb ik haar getroost en het haar uit laten huilen in de winkel. Dat andere mensen mogelijk last hebben van mijn kind interesseert me dan niet. Ze is verdrietig en dit verdriet mag er best even zijn.

*Wanneer je het gevoel hebt dat je slecht contact krijgt met je kind, of wanneer woede- en driftbuien extreme maten of vormen aannemen, schakel dan hulp in van een professional.

Heb jij nog een goede tip? Deel deze dan in de reacties…

Brief aan mijn overleden dochter van twee jaar oud

Lieve Emma,

Als ik naar je foto kijk breek ik, want ik mis je zo enorm. Mijn kleine meisje, ik moest je laten gaan. Jij was bijna twee jaar ziek. Soms twintig epileptische insulten per dag. Vijf medicijnen, honderd opnames, misschien wel meer. Heel veel onderzoek, heel veel bloedprikken. Elke opname kreeg jij een infuus. Wat een hel. Ik hoor je gehuil nog zo in mijn oren als het even stil is. Soms hoor ik gelukkig ook je lach. Want lieverd wat was je altijd vrolijk. Maar helaas konden wij niet uitkijken naar een vrolijke toekomst. 

Een brief aan de vader van onze babygirl

Beste papa van mijn dochtertje,

​

We zijn inmiddels bijna twee jaar verder nadat ik erachter kwam dat ik zwanger was geraakt van jou. Hoe ongepland dit ook was, mij kreeg je niet van mijn keuze gepraat. Het kindje zou blijven. Jij dacht daar helaas anders over en hebt toen besloten dat je geen contact meer wilde en ook in de toekomst niet met ons kindje. Nu teee jaar verder hebben wij elkaar één keer toevallig gesproken. Toen we elkaar vorig jaar tegen gekomen waren in de stad. Ik was alleen, dus je hebt je dochtertje niet kunnen zien. Ik merkte wel enig nieuwsgierigheid waardoor er hoop ontstond. Eerlijk gezegd zou ik het liefst willen dat jij van de aardbodem verdween. Ergens wens ik je al het slechts toe in de wereld. Maar diep in mijn hart, hoop ik nog steeds dat je een keertje aan komt kloppen. Niet voor mij maar voor een héél speciaal klein meisje.  

​

Ik vraag me af hoe jij met jezelf kan leven, hoe jij jezelf in de spiegel een paar straten verderop kan aankijken? Terwijl je weet dat je een vrouw behoorlijk aan haar lot hebt overgelaten en je eigen dochtertje daar rondloopt. Contact met je ouders heb ik wel, gelukkig maar. Maar dat is erg oppervlakkig en ik denk niet dat ze hen ooit als echte opa en oma kan zien als ze voor de rest van jullie familie en omgeving als groot geheim wordt gehouden.
Maar goed ik kan wel boos op jou blijven… Maar ergens voel ik medelijden met je. Medelijden dat je zoveel leuks al gemist hebt! Het begon al bij de echo’s. Hoe bijzonder is dat om te zien? En niet te missen: de geboorte, niet dat dat voor mij onder het kopje “leuk” valt. Maar zo bijzonder en speciaal om je eigen kindje ter wereld te zien komen. Dat heb jij gemist… Maar ook haar eerste lachje, de slapeloze nachten en het knuffelen. In slaap wiegen, haar met trots aan het kraambezoek laten zien. De eerste keer dat ze ging kruipen, de eerste keer dat ze ging staan. De eerste keer dat ze “papa” zei (ik weet eerlijk gezegd ook niet hoe ze daarbij komt, maar goed het lijkt ook wel een beetje op Peppa natuurlijk. Nou, over Peppa gesproken. Jij hebt waarschijnlijk geen idee wie dit is, he?). Maar ook haar trekjes die je herkent van jezelf. Qua uiterlijk leek ze in het begin ontzettend veel op jou! Nu is het een mengelmoesje van ons twee. Maar ook ontwikkelt ze inmiddels echt een “eigen” karaktertje. Er zijn een aantal dingen die ik van mijzelf terug zie, maar ook een hoop die ik niet herken en jij waarschijnlijk wel.  

Na een lange weg kreeg Leonie de drieling mee naar huis! Voorgoed dacht ze…

Daar zijn ze dan.. voor mijn gevoel heb ik er zo lang op moeten wachten. De twee weken dat ik in het ziekenhuis lag opgenomen, leken oneindig.

Toen Daan als laatst mijn buik uit werd gehaald stuurde ik mijn man direct met de kinderen mee. Wat zal dit een speciaal moment voor hem geweest zijn.

Ik heb nog een half uur op de tafel gelegen. Alles werd weer netjes dicht gemaakt, maar jeetje… wat een vreselijk gevoel is dat zeg! Ik werd kots en kots misselijk.

Mijn man is in de tussentijd dus bij onze drie wondertjes geweest met een kamer vol artsen en verpleegkundigen. Hij mocht ze even gauw vasthouden en daarna gingen ze aan de cpap, een ademondersteuning, ze ademde namelijk wel zelf.

De kindjes werden  naar de NICU gebracht en mijn man ging met mij mee naar de uitslaapkamer. Na twee waterijsjes hebben wij onze ouders en beste vrienden opgebeld dat de kindjes waren geboren. Trots vertelde wij hun naam!

Ik werd na ongeveer drie kwartier naar mijn kamer gereden waar mijn ouders ons op stonden te wachten. Een emotioneel en niet te bevatten moment. Even bijpraten en daarna wilde ik natuurlijk niets liever dan naar onze kindjes.

 goede

Met bed en al werd ik de afdeling van de NICU opgereden. Woow… daar liggen ze dan, onze kinderen! Alle drie in hun couveuse, naast elkaar.

Naar wie ga je het eerst??? Waar moet ik kijken?? Mag ik ze aanraken?? Zijn ze echt van ons??? Zoveel vragen gingen er op dat moment door mijn hoofd.

Wij gingen als eerst bij Daan kijken, hij lag het dichtst bij de deur. Wat klein!! Al die draadjes, mijn mannetje…. Zucht! Daan had het vanaf het begin al zwaar met zijn ademhaling, maar hij kreeg die dag de kans om zich te bewijzen aan de cpap. Helaas moest Daan na een dag toch aan de beademing, hij had niet de kracht om zelf genoeg adem te halen.

Mick en Evi deden het direct al super aan de cpap. Na enkele dagen lag Mick zelfs al aan de highflow. Evi volgde Mick iedere keer op, alleen heeft Evi tussendoor een infectie gekregen.

Na 5 dagen in het ziekenhuis mocht ik naar huis, maar waar ga je heen als je aan de andere kant van het land zit?! Gelukkig was er om de hoek van het ziekenhuis een Ronald McDonaldhuis. Wat een uitkomst. Op dat moment voelt het echt als straf, ookal is alles keurig netjes geregeld en zijn er veel lieve vrijwilligers. Als wij er op terug kijken, was dit onwijs fijn. Wij konden dicht bij de kindjes zijn en konden zo vaak heen als we wilden.

Na 2 weken mocht Mick al van de NICU af en mocht hij naar de kinderafdeling. Evi volgde een paar dagen later. Zo trots op onze kanjers, maar ook zo dubbel. Boven lag Daan nog en wij wisten toen al dat het niet lekker ging met Daan.

Daan heeft vanaf het begin af aan al veel ups en downs gekend. Zijn longen waren slecht en hij heeft verschillende vormen van ademhalingsondersteuning gehad. Hij heeft weken aan de beademing gezeten, het lukte iedere keer maar niet om hem eraf te krijgen. Beademing is iets noodzakelijks, maar richt ook veel schade aan, doordat er een buisje door de keel naar binnen gaat. Daan was niet sterk genoeg om zelf het volledig onder de knie te krijgen.

Ondertussen ging het met Mick en Evi op de kinderafdeling heel erg goed. Ze mochten in bad, kleertjes aan, en zelfs een eerste keer uit een flesje proberen te drinken. Zulke mooie momenten, maar o zo dubbel. Je kunt niet optimaal genieten als je “ver” van huis bent en je andere zoon boven ligt te vechten voor zijn leven.

Daan kreeg een medicijn, hydrocortison. Dit was een sterk medicijn waarbij wij snel effect zouden moeten zien. Daan reageerde redelijk op de medicijnen, maar helaas niet zoals de artsen het hadden gehoopt. We stonden een beetje met de rug tegen de muur voor ons gevoel. Wij hadden een gesprek over Daan met de arts, hierin werd aangegeven dat de artsen een ander medicijn wilden gaan proberen, dexamethason. Dit was een nog sterker middel wat zij haast nooit meer gaven aan kindjes, omdat het zeer heftig spul is.

Daan reageerde fantastisch op de dexamethason! Ze konden Daan eindelijk van de beademing af krijgen. Langzaam kon er afgebouwd worden en hij kon zelfs nog een stap lager! Zo mega trots op dit mannetje. Onze dappere strijder.

Ondertussen zijn wij vaak in gesprek geweest, omdat wij heel graag richting huis wilden. Je voelt je mega eenzaam “zo ver” weg. Je leeft in een enorme bubbel samen, waar je alleen elkaar hebt om dingen af te reageren. Het is zwaar, moeilijk, frustrerend en onzeker zo’n situatie.

Eindelijk!!! Na 6 weken konden uit het niets Mick en Evi richting Beverwijk! Binnen een uur nadat wij het hadden gehoord werd Evi al met de ambulance opgehaald. Eind van de middag werd Mick opgehaald en was Evi veilig aangekomen. Wij hebben Daan heel veel dikke kussen en knuffels gegeven en zijn achter Mick en Evi aan gegaan.

De dag erna ging mijn man weer richting Zwolle en bleef ik thuis. Een week hebben wij gesplitst moeten leven. Mijn man bleef tot en met zondag en ik kwam maandag tot en met woensdag. Op donderdags ging mijn man weer heen. Precies een week later op vrijdag, totaal onverwacht maar vreselijk gewenst kon Daan naar het AMC. Ik kon mijn tranen niet bedwingen dat mijn man met het goede nieuws belde.

Milko, mijn man, heeft Daan uitgezwaaid en ik was in het AMC aanwezig om Daan op te vangen.

Daar was hij dan eindelijk, onze dappere strijder!! Eindelijk een stapje dichterbij huis. Dachten wij..

 

LEONIE (klik hier voor haar Instagram)  

Mijn dochter wordt bijna één en ik heb nog geen feestthema bedacht

Een vriendin vraagt me welk thema ik heb gekozen voor Sophie haar eerste verjaardag. Een ander vraagt of de echte uitnodiging per post nog volgt, een appje met de datum en tijd wanneer we het vieren was blijkbaar niet genoeg. Weer iemand anders vertelt me dat op de eerste verjaardag van haar zoon 75 mensen zijn uitgenodigd. Waar ik de cakesmash heb geboekt? Wat voor taart ik heb besteld? Of ik al een digitaal lijstje heb gemaakt? Zijn jullie écht op vakantie op haar verjaardag? Hoe dan? 

Eigenlijk heb ik helemaal geen tijd om deze blog te schrijven, want zoals jullie kunnen lezen hoor ik heel druk bezig te zijn met alle voorbereidingen voor Sophie haar eerste verjaardag. Dit is over exact één maand en twee dagen. Oké opgebiecht, haar digitale verlanglijstje heb ik allang gemaakt. In mei denk ik. Maar dat is simpel en ook nog eens leuk om te doen. Online shoppen ben ik namelijk erg goed in. Alleen het idee dat Sophie het (misschien) pas eind juli zou krijgen vond ik vreselijk. Alles op haar lijstje is zo leuk, dat ze het nu moet hebben. Maar goed, geduld Esmée, geduld. Mocht je dit nog niet weten, kinderverjaardagen gaan samen met digitale lijstjes. Zo eentje waar je dan cadeaus van “afstreept” als je het hebt gekocht. Toen ik dat zes jaar geleden voor het eerst meemaakte bij de verjaardagen van mijn neefjes vond ik het maar raar. Ik bepaal zelf wel wat voor cadeau ik koop. Eigenlijk is het best wel handig. Je krijgt cadeaus die je kiddo nog niet heeft, die je leuk vindt en je voorkomt cadeaus waar je niet op zit te wachten (ik geef nog steeds regelmatig cadeaus die niet op de lijst staan, want.. ik bedenk gewoon leukere cadeaus duh).

5x Zo’n moeder word ik echt niet

Vroeger (lees: in het kinderloze tijdperk) hoorde je mij nog vaak zeggen: ‘Zo’n moeder word ik echt niet!’ Zo’n op en top moeder die alleen maar tijd en aandacht heeft voor haar kind en niet meer voor haarzelf. Nu ik een baby heb van 8 maanden moet ik zeggen dat er toch het één en ander veranderd is. In deze blog neem ik jullie mee in de veranderingen die ik ben ondergaan. Ineens werd ik toch een moeder die…  

#1 ..haar interieur verandert na het krijgen van een kind

Waar ik altijd erg bezig was met mijn interieur en leuke accessoires in huis, verdwijnt nu de ene na de andere accessoire de kast in. Het huis moet nog vooral praktisch zijn. En met praktisch bedoel ik: het speelkleed ligt standaard in de woonkamer op de grond net als de babygym. De wipstoel staat in de woonkamer en op de eettafel staat een mand vol met slabbers en spuugdoeken. Op het aanrecht staat een flessenrek met Isa’s flesjes en een pot flesvoeding. In plaats van interieurproof zwart-wit kaarten aan mijn fotorek hangen daar nu felgekleurde foto’s en knutselwerkjes van Isa… Maar, mijn favoriete cactus blijft echt staan. Ook als Isa gaat kruipen. Eén keer prikken en ze raakt hem niet meer aan, toch?! (hoe lang houd ik dit vol..)

#2 ..gekleurd speelgoed koopt voor haar kind

‘Isa krijgt alleen maar zwart-wit en houten speelgoed‘. Toen ik zwanger was, kocht ik alles zwart-wit, want al die felle kleuren, die komen er bij mij echt niet in! Een tikkeltje oudroze kon er nog net mee door. Toen Isa geboren werd, kwam daar steeds meer verandering in. Mijn hippe zwart witte boxmobiel maakte plaats voor een vrolijk kleurrijk mobiel dat nu nog steeds een echte eyecatcher is in de woonkamer. Maar Isa vindt het prachtig, wat wil je nog meer. En ik biecht op, ik kocht zelf voor Isa een knalroze babypop (sorry aan degene aan wie ik verteld heb dat ik deze cadeau heb gekregen).

#3 ..veel praat over haar kind en foto’s laat zien

Pff altijd die verhalen van moeders over hun kinderen, kunnen ze nou echt nergens anders meer over praten? Nee dus. Ik ben zelf ook besmet. Wanneer iemand mij iets vraagt over Isa, komt er automatisch een glimlach tevoorschijn en begin ik vol trots te vertellen. Met veel moeite moet ik me bedwingen om niet automatisch mijn telefoon uit mijn broekzak te grissen om haar vrolijke koppie te laten zien. Of dan toch, ‘kijk, dit is ze!’

#4 ..alleen nog makkelijke kleding aantrekt

Waarom zou ik me anders gaan kleden als ik moeder ben? Nou, Isa spuugt nogal veel en ik moet me soms wel 3x per dag omkleden. Mijn mooie items blijven daarom maar in de kast hangen, want het is toch zonde om die te vaak te wassen. Dan maar weer die lekker zittende sweater of dat oversized t-shirt. En shoppen voor mezelf? Dat moet ik echt weer eens gaan doen. Maar ga ik winkelen om mezelf eens goed te verwennen, kom ik thuis met een compleet nieuwe garderobe voor de kleine. Tja..

#5 ..haar kind voor de TV zet of een iPad geeft

Vrienden met kinderen die bij ons op visite komen, hebben altijd een iPad bij zich. En als ze twee kinderen hebben, dan dus ook twee iPads. Oké schat, zo worden wij echt niet. Ons kind gaat met houten blokken spelen en lekker buiten ravotten. Dit vind ik overigens nog steeds echt zo. Maar toch. Soms is het wel verdomde handig als je even kunt koken zonder een jengelende baby in de box, die wel rustig blijft met Nijntje op TV. Oké vooruit dan. Maximaal één aflevering per dag, tien minuutjes. Of twee..

 

 

 

LOTTE (klik hier voor haar Instagram)  

 

 

 

 

‘Kan dat broekje nog korter?’

‘Hee Paul, wat heeft jouw dochter nou aan?’ De vrouw die dit zegt staat naast me in de speeltuin. Ik kijk naar mijn dochter die lekker speelt in de zandbak. Naast me zit een groepje ouders. Ik kan niet goed peilen wie bij wie hoort. Drie mannen, twee vrouwen waarvan 1 zwanger. Ze kletsen, hebben een wijntje meegenomen en kijken met een schuin oog naar een groep kinderen.  

Paul is de treurigste man van het stel. Iets te oud t-shirt, sandalen, witte benen in een korte geruite broek. Hij kijkt naar zijn dochter, ik kijk stiekem mee. Zijn dochter is de oudste van het stel op de draaimolen. Jaartje of 10 schat ik zo. Al is dat tegenwoordig erg lastig inschatten met meisjes. Sommigen zijn 14 en zien eruit als 20. Anderen lijken wel 10, maar zijn soms pas 8. Het meisje draagt een panterprint shirtje op een zwarte short. Eronder draagt ze stoere Dr. Martens en haar lange zwarte haar hangt los. Ze speelt nog net zo fanatiek mee als de rest, bij elke zwiep aan de draaimolen trekt haar shirtje wat op en zien we haar blote buik. Ook het broekje is iets te kort en laat bij het rennen een randje bil zien. Als ze 18 zou zijn, zou dit een prima festival outfit zijn. Maar ze is hooguit 10 of 11. Paul kijkt twijfelend. Hij antwoordt: ‘Ja, ze kiezen zelf hun outfit he’ De valse vrouw die de vraag stelde lacht en zegt: ‘Ja, wel beetje op het randje he’. Paul lacht twijfelend mee. Hij begint over zijn jongste dochter, die blijkbaar ook op de draaimolen zit. Ik kijk weer stiekem die kant op en zie een jongere versie van het meisje met de korte broek. Gekleed in een frozen broek met een roze shirt is zij de tegenpool van haar zus.

Ik kijk naar de meisjes. Ze spelen lief samen, met de rest van het groepje. De zwangere moeder die naast me zit puft en steunt dat ze al blij was dat ze er op tijd was met 4 kinderen (en nummer 5 dus onderweg). Geen tijd om zich druk te maken om de outfits van haar kroost. De vrouw die de outfit op het randje vindt, buldert van de lach en neemt nog een slok chablis. Ik kijk naar de draaimolen en ontdek haar kinderen: een Frederikje en een Sofietje in polo’s met bootschoentjes en witte broekjes.

De vader van de meisjes kijkt nog peinzend naar zijn dochters. ‘Die frozenbroek vind ik eigenlijk veel erger’ zegt hij ineens wat fel. De andere volwassenen vallen stil en kijken naar de broek. ‘Hoezo dat?’ vraagt de zwangere. ‘Omdat zijn ex die heeft uitgezocht!’ giert de valse moeder. Haha. Hoho. Ze bulderen van het lachen. Paul niet. Hij kijkt mij beschaamd aan. Ik kijk snel weg.

Het oudste meisje komt wild aangerend. ‘Pap, let even op mijn laarzen, mijn sokken zitten er in!’

Madame Chablis kijkt over de rand van haar glas naar het meisje. ‘Achja.. over een paar jaar loopt mijn Sofietje er ook zo bij en dan lach jij mij uit Paul’ De dochter van Paul kijkt haar vragend aan. Er lijkt iets aan haar te veranderen. Ze trekt haar truitje recht, vogelt met haar vingers tussen haar broekje en trekt het naar beneden. Rustig loopt ze terug. Schoudertjes naar beneden. Ze gaat op het hekje naast de draaimolen zitten en lijkt ineens verveeld.

Misschien ligt het aan mij. Ik, vol met hormonen, vind het intens sneu dat het meisje zich wat aantrekt van zo’n vals kreng met haar perfecte kroost en aangeschoten hoofd in een speeltuin. Haar vader mag blij zijn dat ze zich vermaakt op een draaimolen. Voor het zelfde geld zit ze op een bankje met haar iphone of nog erger: wil ze niet eens meer mee met haar kleine zusje en haar pa.

Ik kijk naar mijn dochter. Hoe lang zou het duren voordat ik haar terug naar boven stuur vanwege een tekort truitje? Hoe lang speelt ze nog lief met haar emmertje in een speeltuin?

Het groepje wil wat gaan eten. De kinderen worden opgetrommeld, wijnflessen gaan de prullenbak in. Sokken en schoenen moeten weer aan. De oudste dochter sjokt achter haar zusje en haar vader aan. Het jongste meisje huppelt er vrolijk tussen. ‘Wat heb jij een mooie broek!’ hoor ik het valse kreng zeggen. Ondertussen trekt mijn dochter aan mijn arm. Schoenen en sokken moeten uit, ze wil naar de draaimolen.

 

Door de vroeggeboorte heb ik superkrachten gekregen!

Matteo heeft een soort moeder-superkrachten in mij los gemaakt. Ik wist dat het er altijd al zat, maar hij heeft mij laten voelen wat het echt is. Als er vroeger in vriendenboekjes werd gevraagd wat ik later wilde worden dan antwoordde ik mama.

 

Vanaf het moment dat ik erachter kwam dat ik zwanger was voelde ik mij gelijk moeder, was ik op mijn hoede en wilde ik mijn kindje beschermen. Ik vond zwanger zijn echt geweldig. Je kon al best snel aan mij zien dat ik zwanger was en ik was dan ook echt super trots op mijn buik. Mijn zwangerschap liep op bekkeninstabiliteit en vermoeidheid echt vlekkeloos.

Matteo werd geboren met 30 weken. De eerste dagen na zijn geboorte waren cruciaal. Hij lag te vechten voor zijn leven en ik kon niets doen. Ik voelde me machteloos en was bang voor tegenslagen. Matteo zijn infuus raakte steeds los omdat zijn adertjes nog zo dun waren dat deze gewoon kapot gingen door de naald. Iedere dag waren zij met het rode lampje op zoek naar een nieuw adertje die de naald wel aan kon. Dit ging dagen zo door en ik vond het vreselijk om te zien dat zij hem steeds moesten prikken. Dat kleine huiltje van je kind terwijl je als ouder machteloos toekijkt, verschrikkelijk!

Gelukkig deed Matteo het heel goed en mocht hij na 9 dagen al overgeplaatst worden naar een streekziekenhuis. In het WKZ-ziekenhuis in Utrecht was het heel anders dan in het streekziekenhuis. Daar was het veel kleiner en persoonlijker. Matteo werd overgeplaatst naar het RKZ-ziekenhuis in Beverwijk. Hij lag nu nog maar 5 minuten van ons nieuwe huis waar wij een paar dagen later de sleutel van zouden krijgen.

Ik had alles goed gepland, dacht ik. Ik was zwanger, we kochten een huis, en ik zou daarna bevallen. Matteo kon niet meer wachten en besloot de volgorde iets om te gooien. Het resultaat was wel dat ik kon helpen bij het klussen in onze nieuwe huis. Ik was amper 2 weken geleden bevallen en ik stond al te verven in huis en andere klusjes te doen. Ondanks de vermoeidheid gaf Matteo mij super krachten. Hij deed het zo goed dat hij in beide ziekenhuizen ‘Voorbeeld prematuur’ werd genoemd. Ik hoopte dat hij voor de kerst thuis zou zijn, want dit is voor mij ‘The most wonderful time of the year’. Ik kijk in de zomer altijd al uit naar kerst en in oktober stonden bij mij de kerstliedjes al aan. Zou het kunnen zijn dat ik mijn baby in mijn buik al heb besmet met dit kerst-virus? Ons nieuwe huis was binnen 2 weken helemaal af en Matteo mocht 19 december eindelijk mee naar huis. Ik ben nog nooit zo blij geweest.

Eenmaal thuis was het allemaal wel een stuk spannender dan ik had verwacht. Voor mijn kind zorgen ging vanzelf, waarschijnlijk ook door mijn moeder-superkrachten. Maar ik was wel onzeker. In het ziekenhuis was alles zo goed geregeld. De monitor gaf zekerheid en zijn temperatuur werd daar goed in de gaten gehouden. Ondanks Matteo stabiel is, is hij nog wel echt klein. Ik nam wel 10x per dag zijn temperatuur op en wilde zeker zijn dat alles goed met hem ging. Gelukkig merkte ik dat dit gewoon tijd nodig heeft en dat een moeder van een op tijd geboren baby die voor de eerste keer moeder word ook deze onzekerheden heeft.

Dezelfde dag dat wij thuiskwamen met Matteo ontdekte wij een liesbreuk bij hem. Dit kan geen kwaad en zolang hij er geen last van heeft hoeft hij hier niet aan geopereerd te worden. Fijn is het niet, maar ook hier hoefde wij ons geen zorgen over te maken.

Nu 6 maanden later heeft hij er wel last van en moet hij binnenkort geopereerd worden hieraan. Het schijnt een kleine ingreep te zijn, maar dat mijn kleine mannetje onder narcose moet zit mij niet lekker. Ik zie heel erg op tegen deze operatie en weer slaat de onzekerheid toe. 

Ook heb ik altijd de droom gehad van een groot gezin. Kinderen krijgen is hetgeen wat ik het allerliefst wil. Ondanks dat mijn eerste zwangerschap niet was verlopen als geplant, hoop ik alsnog mijn gezin te kunnen verrijken met nog 2 kinderen. De angst dat het weer zo gaat, of misschien nog erger die blijft. Ik wil het heel graag, maar ben ook heel bang. Ik heb geleerd dat je niets kunt plannen en dat niets vanzelfsprekend is. Maar ik denk tegen die tijd dat hij geopereerd moet worden en ik weer klaar ben voor een tweede kindje dat mijn moeder-superkrachten mij hierdoorheen zullen helpen, want met deze superkrachten kan ik de wereld aan!

 

+ Meer berichten