Mamablog
Checklist van regelzaken voor na de geboorte van je kleine spruit(en)
Daar is hij en/of zij dan eindelijk. De lang verwachtte gezinsuitbreiding is daar. Van harte gefeliciteerd, heel veel geluk met z’n alle en geniet lekker van deze tijden. Laat het lekker allemaal op je afkomen en geef goed aan wat je wel en niet fijn vindt want er zullen in de komende weken een heleboel vrienden, vriendinnen, familie, collega’s en kennissen langs willen komen om jullie kindje(s) te komen bewonderen. Ja, dit kán gebeuren ook al moet je kraamfeest/borrel nog komen. Advies; ben eerlijk naar jezelf maar ook naar je bezoek dat langs wil komen. Jij geeft de tijden aan wat jou uitkomt en als het bezoek te lang duurt spreek dit uit! Iedereen heeft het begrip maar zolang je er niks van zegt zullen zij lekker blijven zitten. Maar dat gevoel van die roze wolk, waar iedere voorgaande kersverse ouder het over had, dat heb jij nu en dat is zo’n geweldig gevoel (die duurde overigens bij ons maar zeer kort). Maar uhm…zit je ook op een roze wolk als je een jongen hebt gekregen? Geen idee, ik hoor alleen het gezegde “op de roze wolk”. Who knows the answer?
Even back to the world…. Er zijn nog een aantal leuke maar ook minder leuke dingen die nog geregeld moeten worden en dat zijn:
@Geboorteaangifte: In sommige ziekenhuizen kun je je kindje in een geboorteloket aangeven. Die is dan op de kraamafdeling te vinden. Als die er niet is moet je de aangifte in het gemeentehuis doen waar het kindje geboren is. Valt de geboorte op een feestdag, zaterdag of zondag dan moet je het op de eerst mogelijke werkdag gaan regelen. Neem hiervoor je paspoort/ID mee en het geboorteuitreksel dat je van de kraamafdeling mee krijgt.
@Geboortekaartjes: Moet je ze nog gaan uitzoeken, snel doen dan. Heb je ze al besteld? Super! Moet je ze nog versturen? Geen probleem, zo gedaan, hoop ik:D
@Kraamvisite/Kraamfeest: Ligt de uitnodiging al klaar? Mooi, versturen maar! Vergeet niet dat je nog niet zo lang geleden bevallen bent en nog gesloopt zult zijn. Mocht er wel of geen partner zijn, houdt ook rekening met een dagje géén kraamvisite maar met je gezinnetje. Voel je daar absoluut niet schuldig over, iedereen begrijpt dat. Als dat niet wordt begrepen, hebben zij pech, toch?! Jullie verdienen dat!
@ Gezag: Als moeder zijnde heb je automatisch gezag. Wil je gezamenlijk gezag dan kun je dit gratis aanvragen via internet bij Loket Rechtspraak. Voorwaardes zijn dat beide ouders moeten inloggen en je moet het BSN nummer van je kind hebben. Dit krijg je binnen een aantal dagen nadat je je kindje hebt aangegeven bij het gemeentehuis.
@Spaarrekening: Altijd handig als je niet weet wat je moet vragen voor zijn/haar verjaardag o.i.d. Ook handig om 1x per maand een vast bedrag op de spaarrekening te zetten voor grotere cadeaus of voor een toekomstige studie of vakantiereis. Ga naar je eigen bank om te vragen naar de mogelijkheden voor het openen van een spaarrekening.
@Kinderbijslag: Voor de kosten van de opvoeding van je 1ste kind tot 18 jaar krijg je een vergoeding van de overheid, via de Sociale verzekeringsbank. Zodra je de aangifte hebt gedaan bij de gemeente krijg je binnen 2-4 weken bericht van de SVB. Er staat op hun site een formulier klaar dat je moet invullen om de kinderbijslag 4x per kwartaal te kunnen ontvangen. Het bedrag is afhankelijk van de leeftijd van het kind. Wanneer je kind 6 en 12 jaar wordt, wordt het uitgekeerde bedrag verhoogd. Vanaf het 2de kind of volgend kind dat in Nederland is geboren hoeft u hiervoor niets te doen.
@Kindgebonden budget: Krijg je naast je kinderbijslag, als je zorg en/of huurtoeslag krijgt, afhankelijk van het inkomen en vermogen van de ouder(s), het aantal kinderen en hoe oud het kind is/kinderen zijn.
@Ouderschapsverlof: mocht je dit nog niet geregeld hebben zou ik dit ook snel met je werkgever bespreken omdat dit roostertechnisch nog wel een dingetje kan zijn. Je hebt recht op 32u x het aantal uren dat je per week werkt recht op ouderschapsverlof tot het 8ste levensjaar. Het ouderschapsverlof is bij heel veel werkgevers onbetaald en nog maar bij een enkele betaald. Uiteraard kun je altijd bij personeelszaken/salarisadministratie een proefberekening laten maken als je ouderschapsverlof uren wil opnemen. O ja, in veel gevallen kan het ook zijn, dat als je het verlof voortijdig zonder wederzijdse afspraken onderbreekt, dat je de overige uren kwijt bent. Dus lees goed je voorwaardes van je werkgever door!
@Zorgverzekering: Je zult je baby’tje bij de polis moeten bij schrijven. Dit is altijd tot 18 jaar gratis. Je kunt dit regelen via internet maar ook telefonisch bij je zorgverzekering.
@Werkgever: Geef zo snel je kan de bevaldatum door bij je werkgever, dit in verband met je uitkering en je eerste werkdag. Het is dan ook meteen een mooi moment om je werkdagen, tijden en uren te bespreken als je dit wil laten aanpassen.
@Paspoort of Identiteitsbewijs: Dat betekend, hoe klein hij/zij ook is, je moet op pad voor pasfoto’s. En ja, ze moeten hier 5 jaar mee doen. De prijzen van een paspoort of ID liggen nogal uiteen per gemeente maar 1 ding is zeker en dat is dat een paspoort duurder is dan een ID. Nog een groot verschil is, dat als je buiten Europa op vakantie gaat, dat je dan een paspoort moet hebben. Als je binnen Europa, de EER, Monaco, San Marino, Turkije en Zwitserland op vakantie gaat, is een identiteitsbewijs voldoende.
@Verzekeringen aanpassen: Denkend aan de aansprakelijkheidsverzekering, inzittendeverzekering, inboedelverzekering en eventueel de reisverzekering.
@Kraampakket: Mocht je nog spullen uit je kraampakket over hebben, dan kun je die uiteraard doorverkopen, aan een andere zwangere geven in je omgeving of aan je kraamhulp meegeven (via haar zal het ook goed terecht komen). Maar je kan ook eens informeren bij je plaatselijke Voedselbank, Leger des Heils, tienerhuizen of je kunt het doneren aan Stichting Baby hope of Proud MaMa (sorry Laura, weet niet of ik deze namen mag noemen). Weggooien kan namelijk altijd nog.
@Kinderopvang: Breng je hem/haar naar ooms/tantes/buurman/buurvrouw/opa/opa? Of heb je die niet tot de beschikking en ben je aangewezen op de gastouder/kinderopvang? Ben je al wezen kijken naar die dagopvang? Heb je al een factuur laten maken? (laat je niet leiden door wat er onder de streep staat maar ga een proefberekening maken op de belastingdienst/toeslagen en laat uitrekenen wat je daadwerkelijk kwijt bent aan opvang per maand.
@Voogdij: Als één of beide ouders, om welke reden dan ook niet meer voor het kind(eren), jonger dan 18 jaar kan/kunnen zorgen dan gaat de voogd dit doen. De voogd wordt bepaald door de ouder(s) die bestaat uit 1 of 2 personen. Als je dit niet schriftelijk is vastgelegd, dan bepaald de rechter wie de zorg overneemt van het kind/de kinderen. De voogdij kun je regelen bij een notaris, een nadeel daarvan kan zijn, is dat het geld kost maar een groot voordeel is dat je er wel je wensen in kan laten beschrijven. De andere mogelijkheid is, dat je het online vast legt in het gezagsregister. Het voordeel hiervan is, is dat het niets kost maar een groot nadeel is dat het voor iedereen inzichtelijk is.
@Newbornshoot: Deze heb ik gedaan en is zeer aan te raden. Waarom, omdat ze sneller groter worden dan we denken. De foto’s zijn in de beste en scherpste resolutie en je kunt de foto’s ook nog eens op een leuke plek ophangen. Let er wel op, dat je met de shoot niet te lang moet wachten omdat de meeste fotograven ze slapend willen fotograferen en dat doen ze vaak de eerste dagen/weken nog goed.
Heel veel succes met de laatste regeldingetjes en heel veel geluk met jullie aanwinst,
Liefs Sophie
Een dagje pretpark en wij hebben alleen de wc’s gezien, hihi
Wij gingen een dagje naar het welbekende “wereld vol wonderen” De Efteling.
Javaj was een maand of 6 en had al een tijdje last van wat luieruitslag. Niks hielp, we hadden alle crèmes al gesmeerd en hem met warm weer zonder luier laten rondkruipen. Ik kreeg het advies om talkpoeder te gebruiken.
Ik smeer de billen van Javaj eerst in met sudocrème en schud vervolgens zijn billen vol met talkpoeder. Dit moet de dag wel doorkomen dacht ik nog.
We hadden een leuke ochtend in de Efteling, we gingen een hapje eten bij Polles keuken. Javaj de fles, broek vol gepoept, janken! En hij bleef maar huilen, niet zomaar om aandacht of van de honger, neee, door merg en been ging het.
Op naar de toiletten, luier verschonen.
Zijn billen zaten vol met wondjes, allemaal bloed. Bij iedere veeg die ik deed om zijn poep van zijn billen af te halen krijste Javaj heel Fantasierijk bij elkaar. Er kwam zelfs een medewerker kijken wat ik aan het doen was en of ze hulp kon bieden. Echt enorm lief bedoelt maar als je twee babybenen in de lucht probeert te houden, je baby moet verschonen en ook nog moet troosten dan is alles te veel op dat moment.
Uiteindelijk heb ik alles schoon gekregen en heb ik zijn billen nog ingesmeerd met een of andere crème. Zijn billen zijn nog heel lang gevoelig geweest en we hebben er zelfs een paar keer voor hij de huisarts gezeten omdat het maar niet over ging. Hormoonzalf na hormoonzalf ging op. Pas toen Javaj zindelijk was, werden zijn billen weer rustiger.
Het probleem met talkpoeder is, als dat in aanraking komt met crème, het gaat schuren. Hij had dus een luier van schuurpapier om zijn billen. De talkpoeder is regelrecht de kliko ingegaan, dat begrijp je natuurlijk wel!
Als ik er aan terug denk word ik er nog steeds verdrietig van, wat heeft dat ventje af moeten zien zeg!
En ken je dat verhaal, dat je net ergens bent en je kind zijn luier vol heeft gescheten en je erachter komt dat je de luiers bent vergeten? Ik wel hoor! En of ik daar van leer? Uiteindelijk bij baby nummer twee ging het lampje branden. Maar dan heb ik het nog niet over extra setjes kleding. Juist als je die vergeet mee te nemen zit er poep tot aan de nekharen.
Weer een dagje Efteling. Het was koud, maar echt enorm koud! We waren met opa en oma, zij gingen een rondje Pandadroom en ik had het goede idee om James te gaan verschonen want ik rook iets. Raad je het al? Heel zijn spijkerbroek zat vol met diarree, wat een drama om schoon te maken alleen al. En waar ik toen achter kwam? Dat ik die avond ervoor zijn extra setje kleding uit de luiertas had gehaald omdat deze twee maten te klein was geworden. Er was al zolang geen ongelukje meer gebeurd, dus het is ook niet zo nodig om deze weer aan te vullen met de huidige maat natuurlijk!
Had ik al vertelt dat het ijskoud was? In die toiletten hebben ze ook geen radiatoren trouwens. Kind in zijn nakie, geen deken of iets dergelijks bij de hand. Geen andere kleding meer… KUT KUT KUT.
Ik in de stress, manlief in de stress dus de kids ook in de stress.
Snel schakelen, er moet een schone broek komen, waar is het dichtstbijzijnde winkeltje? Bij de Pandadroom, rennend met Javaj door het park aangekomen bij het winkeltje, gesloten… laagseizoen en een uur voor sluitingstijd helpt ook niet echt mee! Rennend naar winkel nummer twee, helemaal bij de uitgang van het park. Maaar, daar hing ie! De lelijkste Jokie en Jet broek uit de lage landen. Maar oh, wat was ik blij met dat ding. We gebruiken hem nog wekelijks als pyjama, gewoon door het verhaal wat erachter zit. Op naar de kassa… FILE! Echt alles zat tegen op dat moment. Na 5 minuten ongeduldig op mijn beurt te hebben gewacht begint Javaj te zeuren dat hij toch wel heel erg moet plassen. Kan er ook nog wel bij, ik ben niet anders gewend. Als de kassamedewerker vraagt of we niet het bijpassende shirtje willen en ik zo vlug mogelijk probeer uit te leggen dat kleine broer een “ongelukje” heeft gehad geeft ze nog een extra tasje mee om het ongelukje in op te bergen. Topwijf, dankjewel!
En we vervolgen onze weg terug, met weer veel haast want Javaj houdt het bijna niet meer uit.
Terug bij de toiletten heb ik Javaj op de pot gezet en James voorzien van een foeilelijke maar warme en schone broek.
And they lived happily ever after!
THE END
Tijdens mijn zwangerschap had ik een angststoornis
Lang heb ik getwijfeld of ik dit kwetsbare stukje van mezelf wel of niet op papier zou zetten en zou delen met de wereld. Ik vond redenen om het niet te doen, waarvan schaamte de belangrijkste was. Maar de redenen om mijn verhaal wel te delen wegen zwaarder: dit platform wordt door veel (wens-) mama’s gelezen en ik kan me voorstellen dat er medelotgenoten onder de lezeressen zijn die wel een stukje herkenning en bemoediging kunnen gebruiken. Ik weet dat ik dat erg prettig vond tijdens mijn zwangerschap.
Goed, daar komt ‘ie:
Tijdens mijn zwangerschap had ik een angststoornis. Ik ben altijd al een typje geweest dat zich snel zorgen maakt. Ik wil alles perfect doen en dus vooral geen (fatale) fouten maken. Spanningen zo nu en dan waren voor mij dan ook ‘normaal’.
Op een prachtige dag in februari ontdekten mijn man en ik dat we een kindje verwachtten. We waren verrukt en blij, want na 10 of 11 rondes proberen begon de moed mij al een beetje in de schoenen te zakken. Het mooie, overduidelijke streepje op de zwangerschapstest was meer dan welkom! De eerste weken verstreken en behalve dat ik wat vermoeidheidsklachten had, zat ik goed in mijn vel.
Ergens in week 6 of 7 van de zwangerschap moest ik naar de tandarts. “Gewoon een simpele controle”, dacht ik. Ik had mijn sportoutfit al aan, om na mijn tandartsbezoekje naar de sportschool te gaan. Terwijl ik zat te wachten op de tandarts, riep een assistente mij om wat foto’s te maken van mijn gebit. ‘O ja, dat is inderdaad al weer even geleden,’ grapte ik nog tegen haar. Ik nam plaats op de stoel in een aparte ruimte en voor ik het wist waren de foto’s gemaakt. Maar terwijl ik op de stoel zat voor de gebitsfoto’s zag ik een deur die leidde naar een apart hokje in de kamer en op die deur zat een sticker. Een gele driehoek moet een zwart uitroepteken met daaronder een soort waarschuwingsboodschap dat zwangere vrouwen geen röntgenfoto’s mochten laten maken. Je raadt het al: paniek. Waarom hadden ze die rotsticker niet op de deur naar de fotoruimte geplakt, zodat je de sticker al vanuit de wachtkamer kon zien?! Ik vroeg de assistente of het kwaad kon voor mijn baby. Ze keek twijfelachtig en lichtelijk geschrokken. Ze zei dat ze het niet precies wist. Even later stelde ik aan de tandarts dezelfde vraag. Hij keek ook geschrokken en zei dat ik het voortaan aan alle zorginstanties moet vermelden dat ik zwanger ben. Ik moest zelf nog wennen aan het feit dat ik zwanger was, laat staan dat ik me realiseerde dat ik dat nieuws met zorgverleners moest delen. Thuis barstte ik in huilen uit. Mijn man vertelde dat ik de verloskundige – die ik dus nog nooit had ontmoet, omdat ik nog niet eens mijn eerste afspraak had gehad – maar moest bellen. De verloskundige probeerde me gerust te stellen en zei dat het kleine frummeltje nog achter mijn bot verscholen zat dus niets van straling had meegekregen. Toch bleef ik maar malen ‘wat als…?!!’. Ik lag in bed, huilde en voelde me verschrikkelijk schuldig naar mijn zooo gewenste kindje. Relativeren lukte niet.
‘Leuk zo’n eerste baby’. ‘Nee, mevrouw dit is mijn derde’, en dan zie je ze schrikken..
Al van jongs af aan riep ik dat ik vroeg moeder wilde worden. Toen mijn, toen nog vriend, en ik tijdens een weekendje kerstmarkt fantaseerden over onze toekomst zijn we diezelfde avond nog gestopt met de pil. Ik heb altijd geroepen eerst te willen trouwen, maar na een simpele rekensom kwamen we erachter dat het dan nog wel een aantal jaar zou duren voordat we papa en mama zouden worden, als dat allemaal al zou willen lukken. Met lichte hulp van glühwein en braatworsten hebben we diezelfde avond besloten dat ik die ene pil die nog in de strip zat niet zou nemen. Symbolisch of zo. Daags naderhand nog wel even overlegd of we allebei serieus waren geweest en niet de glühwein hadden laten spreken. Maar nee, we wisten allebei dondersgoed waar we voor kozen.
Nu, ruim 3 jaar later verwachten wij ons derde kindje. Op de dag nauwkeurig kunnen wij ons derde kindje in 3 jaar ‘krijgen’. Zie hieronder de foto. Dezelfde dag, maar dan 3 jaar later. Dezelfde dag in de zwangerschap: 15 juni 2016 vs. 15 juni 2019.
Hebben wij te maken met (v)oordelen? Ja zeker!
De meesten gewoon leuk hoor! Maar er zijn er ook wel een paar waarvan je denkt.. tja, jouw keuzes en mijn keuzes, toch?
Goh, respect.
Ja dankje, maar.. weet je, je gaat gewoon door. Je doet het gewoon. Als je gezegend bent met gemakkelijk zwanger worden (en je wilt dat ook graag), dan heb je er alles voor over.
Jij werkt niet? Wat een luxe, ik zou ook wel altijd thuis willen zijn bij de kids.
Nou geloof me, dat wil je niet. Ik kan ze soms wel achter het behang plakken, ookal zijn alle muren in huis gestuct! Het is echt niet altijd feest hoor. Het geeft me wel de rust die ik nodig heb en had. Met een man die de halve week werkt (en dan dag en nacht weg is) kwamen alle ziektes, spuugmomenten net voor werk en alle andere kinderafspraken op mij aan. Ik stond destijds voor de klas en kreeg zoveel stress van het feit dat zowel mijn eigen kinderen als mijn kinderen uit de klassen waaraan ik les gaf me nodig hadden. Aan het eind van het schooljaar heb ik daarom toen de keus gemaakt te stoppen met werken. Financieel redden we het en ik hoef nu niet te werken om de kinderopvang te betalen. Maar geloof me.. ik denk echt wel met regelmaat ‘kon ik nu maar gewoon even werken’. Ondanks dat ik echt geniet van alle momenten thuis!
Ik moet er niet aan denken!
Dan moet je dat ook vooral niet doen! Als wij er maar aan willen denken, da’s ‘t belangrijkste toch? Dat jij het niet ziet zitten boeit me eigenlijk niet. ‘Dus, waarom vertelde je me dat ook alweer?’ Waarschijnlijk doe jij ook wel eens denken waar ik echt niet aan moet denken. Dat maakt ons allemaal zo uniek en eigen. En daar geniet ik dan ook weer heel erg van!
3 in 3 jaar? Nou, jij hebt echt geen leven meer!
Daar vergis je je in hoor. Ik heb een heerlijk leven. Een druk leven, een leven vol verrassingen en een leven waarin geen dag hetzelfde is! Ja, het is een ander leven dan ik tot 3 jaar geleden nog had, maar.. jij leeft nu waarschijnlijk ook een ander leven dan toen. Toch? Belangrijk is om gewoon leuke dingen te blijven doen. Vakantie met 2 of 3 kids? Ja, why not? Ja.. ‘t is veel sjouwen en gedoe, maar als je het niet doet dan heb je jezelf er het hardste mee toch? Je kunt toch gewoon gaan en er alles uithalen wat erin zit. Een dagje Efteling? Ja dan sjouwen we ons ook de hele dag rot en huilt er ook elk kwartier wel eentje. Maar dat is thuis niet anders, dus waarom zou je dan niet gaan? Ook die momenten in de Efteling zijn waardevolle momenten, ookal beleef je ze nu anders dan 4 jaar geleden. In m’n eentje met een baby van 8 maanden in de auto stappen om naar Luxemburg te rijden? Ach, why not! Heerlijk weekend hebben we daar gehad. Ik geniet van dit soort spontane acties.
Ik heb gehoord dat de overstap van 1 naar 2 groter is dan van 2 naar 3.
Dat heb ik ook gelezen. Ik heb ook gelezen dat de overstap van 0 naar 1 ook heel groot is en dat je met 4 kinderen het gelukkigste bent, maar met 3 kinderen de meeste lol hebt en zonder kinderen je alles kan doen wat je zélf zou willen. ‘t is allemaal relatief. Ik ben echt van mening dat hoe strenger je voor jezelf bent, hoe moeilijker het is. Dat is niet alleen zo met kinderen, maar met alles. Toen ik 16 was ben ik overspannen en depressief geweest. Ik durfde niet meer naar school. Ik wilde niet meer weg uit huis en zodra dat wel moest, wilde ik zo snel weer naar huis, terwijl eenmaal thuis de blijdschap er helemaal niet was dat ik weer thuis was. Na vele gesprekken kwamen we erachter dat ik teveel van mezelf geëist heb, maar dat dat tot toen toe prima uitpakte allemaal. Sindsdien bewaak ik beter mijn grenzen en weet ik wat ik aankan en wat niet. Ik weet dat als ik deze periode niet meegemaakt had ik het nu veel zwaarder zou hebben. Die tijd is zo leerzaam voor me geweest, dat ik daar nog steeds de vruchten van pluk. Is het huis vandaag niet gepoetst? Is de was van 3 weken geleden nog niet gestreken en gevouwen? Het zij zo. Dan komt dat morgen wel. De kinderen bepalen immers voor een groot gedeelte wat ik op een dag kan doen en wat niet. Beslissen ze allebei om lekker een paar uurtjes te slapen in de middag? Nou, dan ga ik toch even strijken. Of niet. Morgen weer een dag (soms wel tot ergernis van manlief hoor, en ook ikzelf kan me er echt nog wel aan storen, maar de wereld vergaat niet, dat weet ik maar al te goed! Geloof me, als dat wel zou zijn dan was de wereld al ontelbare keren vergaan.).
Heb jij een van bovenstaande uitspraken gedaan? Ik vind je nog steeds lief hoor. Ik denk gewoon graag over onze gesprekken na en kom dan tot de conclusie dat we snel conclusies en oordelen hebben. Waarschijnlijk heb je mij ook wel eens betrapt op zo’n uitspraak #guilty! Want zijn we dat niet gewoon allemaal? Mijn leven, jouw leven. Mag je daar dan niets van vinden? Oh jazeker wel. Ik vind ook vanalles over jouw leven. Dat maakt dat we elke keer weer een gezellig gesprek kunnen hebben en elkaar kunnen inspireren met alle ideeën en momenten die we meemaken en waar we over vertellen. We zetten elkaar aan het denken! En daar hou ik van!
Met de trein, de warmste dag ooit, met je peuter naar Amsterdam. Dat is toch een molotovcocktail?
Op pad met de kleine, met de trein, je beste vriendin met ook haar peuter in een bomvolle stad met 26 graden.. wat bezielde me?
Het begon al gelijk in de ochtend dat mijn vriendin en ik alletwee bij een andere halte stonden.. even ontstond er paniek want we wilden en in dezelfde coupe zitten, elkaar helpen met de buggy’s en uberhaupt samen de reis afleggen. Dat was eigenlijk het moment om weer lekker weg te gaan!
In de trein (waar we stonden met 3 kinderwagens en ondertussen alles en iedereen aan het blokkeerden) konden we de meiden goed vermaken, insmeren en drinken geven.
Bij Amsterdam gingen wij er uit, en stonden wij met zijn tweetjes twee buggy’s uit de trein te laden.
NIEMAND, maar ook werkelijk niemand bood aan om ons te helpen maar ze waren alleen aan het mopperen dat ze eruit of er lang wilden.. Uit de trein was het al bloedjeheet en was de lift kapot naar beneden. Dus hup, een pokkeneind lopen naar de volgende lift waar we wederom moesten wachten omdat mensen te lui zijn om een roltrap te pakken..
Op het station moesten we naar de wc en de meiden verschonen. Echt super zo’n familiekamer waar je ze kunt verschonen maar het is wel enorm jammer dat je met je kinderwagen niet naar de dameswc kan, dus we gingen om de beurt naar de wc.. leuk als je een keer alleen op pad gaat.
Eenmaal op pad gingen we winkels in en uit, kochten we veel lekkers maar de dames werden het een beetje zat dus begonnen af en toe te mopperen.. de liften waren wel een feestje met de spiegels! Nog een poepbroek tussendoor in een kleedkamer verschonen, nog een ijsje, en zo met zweet op onze voorhoofd gingen we steeds verder de stad in.
Het werd heter en heter en al die toeristen die alleen maar in de weg lopen (dat is mijn mening). Een paar winkels waar we heen wilden hadden geen lift of een aantal traptreden en das niet lekker als je met 2 volle buggy’s op pad bent.. dus dat was niet te doen. Ik ben van mening dat vele winkels moeilijk toegankelijk zijn voor invaliden of kinderwagens. Als Day wat ouder was, zal het wat makkelijker zijn en als je met 1 kinderwagen bent natuurlijk ook.
Day kon maar niet in slaap komen en was nog goed vrolijk, d’r vriendinnetje had het opgegeven en lag heerlijk te pitten. Uiteindelijk is Day echt heel de dag wakker gebleven en bleef nog vrolijk!
Rond 3 uur was het echt echt echt heel druk, precies zoals het was toen ik hier nog op school zat. We gingen richting de trein en daar begon alle ellende weer…
Eerst door de poortjes waar mensen in tegengestelde richting nog net voor je neus voordringen bij een invalide/kinderwagenpoortje, en begrijp me niet verkeerd want als je niemand ziet aankomen, doe dan vooral je ding want dat doen we allemaal… maar niet als je 2 freaking kinderwagens voor je neus ziet die proberen in te checken! En dit gebeurde wel 3x bij 1 poortje!
We hadden nog 8 minuten voor de trein vertrok en we moesten alleen de lift nog in en de trein in, dit moesten we toch wel halen?
BUITEN DIENST, klotelift!
Weer door die poortjes,
Weer mensen die voordrongen door precies dat klotepoortje!
Lopend naar het andere deel van het station,
Weer door die poortjes,
Weer mensen die voordrongen door precies dat klotepoortje!
Lift in,
Lift uit,
Even hardop schelden hoeveel asociale mensen er op de wereld zijn
Rennen (mijn vriendin met haar blessure)
100 graden, geheel doorbakken waren we uiteindelijk in de trein.
Toen kwam ik aan in Hoorn, daar stak ik uiteindelijk over op de weg want er stond een auto stil.. die was zeker even haar verstand verloren door de warmte, maargoed ik was bijna over, gaat die auto opeens gas geven en krijg ik natuurlijk de schuld waarom ik mijn kinderwagen voor de auto gooi… ik kon mezelf eigenlijk niet inhouden maar door de warmte kon ik nog net WEL mijn verstand gebruiken door karma zijn ding te laten doen..
WAAROM MOEST IK OOK AL WEER PER SE NAAR AMSTERDAM? Wat bezielde me? Ik heb het echt ontzettend leuk gehad maar of het gedoe het waard was? NEE! Ik wacht wel tot ze ietsje groter is, of minder warm, of minder toerisme. Of als de wereld misschien minder asociaal is.. Day kan niet zo goed tegen al die prikkels dus was dit een leuk uitprobeersel maar ik bedank!
Mensen, zullen we afspreken om mensen wat meer voor te laten, dat je kunt vragen of je kunt helpen, dat je kunt vragen of je kan tillen.. jullie zouden mensen hun dag kunnen maken!
Bevallingsverhaal: “Plots stond heel de verloskamer vol, ze renden met mijn bed door de gangen…. Wat was er?!”
Dinsdag 22 april 2014…
Ik was net 34 weken zwanger op dat moment. Net zoals elke avond ging ik vroeg naar boven en nog even in de babykamer kijken voor het slapengaan. Over een paar weken zou mijn kleine meid hier liggen. Met die gedachte ging ik naar bed. Het was nog geen uur later toen ik plots wakker werd van een raar gevoel. Mijn bed was helemaal doorweekt… Had ik nou ner in mijn bed geplast? Ik voelde aan mijn buik… Het zou toch niet? Daar is het toch nog veel te vroeg voor?! Ik probeerde zo snel mogelijk op te staan. Ik voelde een straal vloeistof langs mijn benen lopen. In een mum van tijd was ik helemaal in paniek. Terwijl ik in het donker de lichtknop zocht, schreeuwde ik: “SCHAT, WORDT WAKKER! Ik denk dat mijn vliezen gebroken zijn! Dit kan toch niet NU al?!”
Ik stond aan de grond genageld. Ik wist even niet wat mij overkwam, want dit had ik totaal niet verwacht op 34 weken. Mijn vriend rende naar de badkamer om handdoeken te halen terwijl hij zijn moeder belde, aangezien we geen auto hadden. Op weg naar het ziekenhuis ging er zoveel door mijn hoofd. Mijn emoties namen de bovenhand en de tranen begonnen over mijn wangen te rollen. Zou er iets mis zijn? Waarom gebeurt dit nu al? Ik was destijds niet echt op de hoogte van vroeggeboortes en dergelijke. Het onbekende boezemde me ontzettend veel angst in. Ondertussen waren we bij het ziekenhuis aangekomen. Met een dikke handdoek tussen mijn benen waggelde ik naar de verloskamer…
“Hoe zijn de weeën, mevrouw? Heb je veel pijn?” De eerste vraag die mij gesteld werd. Weeën? Euh, nee… Ik had geen pijn, ik voelde helemaal niets. Is dit wel normaal? Zoveel vragen schoten plots weer door mijn hoofd. Terwijl ik aan de monitor gezet werd, kreeg ik de hele uitleg. De weeën konden ook pas later op gang komen. Dit heet ‘langdurige gebroken vliezen’. Ze hadden mij verteld dat ze minstens 24 uur gingen wachten. De uren gingen voorbij en er gebeurde nog steeds niets. In de tussentijd werd er regelmatig een hartfilmpje gemaakt van mijn meisje in mijn buik. Ook mijn temperatuur en polsslag werden regelmatig gemeten. Na 24 uur werd er een met een wattenstaafje een kweek afgenomen om te zien of er risicovolle bacteriën aanwezig waren. Alles was in orde en omdat er nog steeds niets veranderd was, werd ik verplaatst naar een gewone ziekenhuiskamer.
Daar werd ik ingelicht dat een baby tot maximum 72 uur na het breken van de vliezen nog zonder gevaar in de buik kon doorbrengen. Ze wouden dus nog even wachten in de hoop dat de weeën nog spontaan zouden beginnen. Ik probeerde wat rust te nemen en mijn gedachten even uit te zetten. Ik kon toch niets anders doen. Toen ik wakker werd van mijn kort dutje voelde ik samentrekkingen in mijn buik. Ik drukte onmiddellijk op het belletje. Zouden mijn weeën dan nu begonnen zijn? Ik werd aan de monitor gelegd en ik keek vol spanning naar de verpleegster. Ja hoor, de weeën waren begonnen en werden steeds heviger. Ik werd terug naar de verloskamer gebracht…
De uren verstreken en de weeën werden steeds pijnlijker. De ontsluiting vorderde ook niet zoals het moest. Ik heb een heel lange tijd vastgezeten op 5 cm ontsluiting. Daarna ging het maar niet verder, maar de weeën waren zo pijnlijk en ik was echt al volledig uitgeput. Zowel lichamelijk als emotioneel. Het was ondertussen al de nacht van 24 april… Ik kon het allemaal niet vatten. Ik was toch pas 34 weken zwanger? Ik kon het nog steeds niet verwerken dat ik daar lag in de verloskamer… al zeker niet in een situatie die ik me zo anders had voorgesteld. Alsof het allemaal nog niet overweldigend genoeg was, begon de monitor opeens te piepen. Twee verpleegster stormden de verloskamer binnen. Ik zag ze rennen en hoorde de woorden die als een bom op mij insloegen: de hartslag van de baby is aan het dalen. Ik kan niet omschrijven welk gevoel er door me heenging. Ik was sprakeloos, er kwam geen geluid uit mij. Tranen liepen over mijn wangen. De verpleegsters probeerde mij gerust te stellen en vertelde mij dat dit wel vaker gebeurt en dat de baby zich vanzelf herstelt en we snel weer een normaal hartritme zouden horen. Ik probeerde niet gek te worden van elk piepje of beter gezegd van de gezichtsuitdrukkingen van de verpleegsters bij elk piepje… “Ik ga een dokter halen”. Met deze woorden verdween de ene verpleegster, terwijl de andere verpleegster mij probeerde te sussen. Haar blik nog steeds vast op de monitor gericht.
Een ogenblik later kwam de verpleegster terug met een dokter. Daarna kwam er nog een dokter en plots stond heel de verloskamer vol. Ik kon totaal niet meer bewegen, wat was er aan de hand? Toen breek de hel los. “Bel de OK, we moeten haar eruit halen. Nu!” Terwijl ze met mijn bed door de de gangen renden zag ik alles voorbij flitsen. Ik zag hoe een verpleegster tegen mij probeerde te praten, maar ik hoorde niet wat ze zei. Ik was zo in paniek dat ik verlamd was op dat moment. Ik kon zelfs niet meer nadenken, ik was volledig van de wereld. Black-out. Ik kwam de operatiekamer binnen. De lichten waren zo helder en sterk. Alles ging zo snel, ik kon niet meer volgen. Het enige wat ik kon doen was huilen. Ik had geen besef meer van wat er allemaal gaande was. Ik hoorde zoveel stemmen om me heen, maar hoorde eigenlijk alleen maar geruis. Zelfs de woorden van mijn vriend die naast me zat, kwamen niet binnen.
Nog voor ik het kon beseffen stond de vroedvrouw naast me met mijn meisje. Een fractie van een seconde. Ik wou mijn armen strekken om haar aan te nemen, maar ze was alweer weg. Ik begon nog harder te huilen. Ik heb haar niet eens goed kunnen zien. Ik heb haar niet eens horen huilen. Heeft ze wel gehuild? Ik voelde me zo machteloos, zo een intens verdriet had ik nog nooit gevoeld. Ik was emotioneel helemaal gekraakt. Ik was net voor het eerst mama geworden, maar ik weet niet hoe mijn baby eruit zag of waar ze nu naartoe was. Ik kan me alleen maar herinneren dat ik zo aan het huilen was, dat het plots allemaal zwart werd. Ik werd wakker in een grote, lege, kille kamer. Ik was helemaal alleen. Mijn vriend was er niet, mijn meisje was er niet. Niemand was er… en weer voelde ik de tranen over mijn wangen stromen. Een tijdje later kwam de verpleegster binnen en vertelde me dat ik in de ontwaakkamer lag tot de verdoving helemaal is uitgewerkt. Mijn meisje moest na de geboorte gestabiliseerd worden en daarna in een transportincubator meegenomen worden naar de afdeling Neonatale intensieve zorg. Ik heb daar uren doorgebracht. De gedachte dat ik de eerste uren niet met haar heb kunnen doorbrengen, brak mijn hart nog meer. Het voelde alsof ik de geboorte van mijn eerste kind gemist heb. Ze was aan het vechten voor haar leven en ik lag hier zo machteloos. Ik kon niets doen. Verschillende scenario’s over dat ik haar zou verliezen gingen door mijn hoofd.
Toen ik uiteindelijk de ontwaakkamer mocht verlaten, brachten ze me naar mijn kamer. Daar zat mijn vriend, compleet uit zijn doen. Want hij was nog niet op de hoogte gebracht van de situatie en wist natuurlijk niet wanneer ik terug zou zijn. Een paar uur later mochten we dan eindelijk onze klein meid zien. Ik werd met mijn bed naar de dienst Neonatale intensieve zorg gebracht. Ik zag allemaal baby’s in een couveuse liggen. Waar was mijn baby? Mijn bed werd naast een couveuse geplaatst die bedekt was met een deken. Mijn hart ging tekeer als een gek. Na al die uren ging ik eindelijk mijn kleine meid zien! Tranen liepen weer als watervallen over mijn wangen toen ze de deken weghaalde. Zo breekbaar, zo klein. Allemaal draden en kabels. Het voelde alsof ik gefaald had. Dit was mijn schuld. Toen ze uiteindelijk op mij gelegd werd, durfde ik niet meer te bewegen. Ik was zo bang om haar te breken. Ik had nog nooit zo een kleine baby gezien. Maar wat heb ik genoten van dit moment! Het moment dat we haar eindelijk ook haar naam konden geven: Eliana. We hebben nog drie weken heftige weken op Neonatale moeten doorbrengen. Wat was ik gelukkig toen ik met mijn lieve Eliana eindelijk naar huis mocht gaan! Mijn leven als mama van een prachtig meisje kon nu eindelijk beginnen
Sommige baby’s eten slecht, mijn baby eet niet DEEL III
Wanhopig als ik was omdat we ons zoontje al 10 maanden alleen maar slapend een fles konden geven, niet (goed) groeide en verder niks wilde eten en drinken zocht ik iedere vrije minuut op het internet naar een oplossing. En toen vond ik Notube, een organisatie gevestigd in Oostenrijk. Ze hebben al ruim 25 jaar ervaring met niet-etende kinderen en bieden 92% garantie dat je kindje daar gaat eten! Na veel papierwerk en telefoontjes krijgen we te horen dat de verzekering deze (dure) behandeling gaat vergoeden en bereiden we ons voor op ons vertrek dar over anderhalve week plaats gaat vinden.
Nadat de euforie en de adrenaline van het goede nieuws van de verzekering wat aan het wegebben zijn realiseren we ons ook heel erg goed dat het wel echt heel bijzonder is dat de verzekering onze reis en behandeling voor Mitz naar Oostenrijk gaat vergoeden. Ook realiseren we ons steeds meer dat het geen vakantie gaat worden in Oostenrijk. Integendeel, het zal voor ons alle drie heel erg hard werken zijn.
We hebben de vliegtickets al geboekt en zijn aan het rondkijken voor een geschikte accommodatie. Mitz is een (zeer) slechte slaper, dus een eigen kamertje voor hem lijkt ons wel erg fijn. Dan kunnen wij s’ avonds ook iets meer ontspannen, als hij bij ons in dezelfde kamer slaapt dan kunnen we alleen maar stokstijf stil zitten of zelf gaan slapen.
Ook lijkt het ons prettig om wel wat in de buurt van de ‘eating school’ (zo heet de eetkliniek) te zitten, we gaan met het vliegtuig en hebben daar geen auto, dus iets op loopafstand of een plek waar het openbaar vervoer dichtbij zit ook wel zo praktisch.
En ondanks dat de reden waarom we op reis gaan natuurlijk niet leuk is kijken we, kijk ik er eerlijk gezegd ook heel erg naar uit. We hebben allebei echt hele goede hoop dat Mitz het daar goed gaat doen; we weten dat hij wel kan eten en hebben voorzichtig wel wat vertrouwen in hem dat hij het ook gaat doen! En wat ook wel heel erg fijn is, is dat onze wereld eindelijk weer eens wat groter zal worden. We zijn nu zo aan huis geboden vanwege het slapend voeden, we krijgen hem ergens anders nooit in slaap en in de auto wil hij slapend niet drinken. We hebben daarom al zo vaak feestjes en verjaardagen van familie af moeten zeggen omdat we het niet aandurfden om Mitz een dag niet te kunnen voeden. En de keren dat we het wel geprobeerd hebben zaten we altijd in de auto naar huis met een heel erg teleurgesteld en gefrustreerd gevoel omdat het weer niet gelukt was.
Dus hoe fijn is het dan als we er met z’n drieën op uit kunnen! Even weg van alles, eindelijk weer eens een andere omgeving, echt helemaal weg! En Mitz gaat voor het eerst vliegen, hoe zal dat gaan? Gelukkig is het maar een korte vlucht van 2 uurtjes dus dat is te overzien. Maar het zal ons ook stress geven aangezien het tijdens het reizen erg lastig zal gaan worden om Mitz te kunnen voeden.
Mitz zijn grote broer Joël is al 17 en blijft alleen thuis. Hij moet natuurlijk gewoon naar school, wat we helemaal begrijpen maar wat zullen Joël en Mitz elkaar missen…Die zijn zò dol op elkaar! En voor mij als moeder blijft het toch lastig om ‘maar’ 1 zoon bij je te hebben en ga ik Joël natuurlijk ook echt missen. Dus ik regel nog maar wat eetadresjes voor hem en onze lieve buurvrouwen en familie zullen natuurlijk een oogje in het zeil houden. En gelukkig is er facetime!!!
We bereiden ons zo goed als het kan voor op ons vertrek en voor het eerst sinds tijden voel ik me wat meer ontspannen. Eindelijk mensen die ons gaan helpen, die ons begrijpen en ik hoor er zoveel goede verhalen over, zou alles over een tijdje dan echt achter de rug zijn?
Een week voordat we echt fysiek starten met de eating school van No Tube in Oostenrijk begint het online gedeelte van het programma al.
We moeten ieder dag zijn intake doorgeven, wat eet hij, hoe, hoeveel en hetzelfde met drinken. Ook moeten we hem iedere dag wegen en dat ook doorgeven.
En dat wegen is nu wel weer een dingetje. Een week voordat we vliegen blijkt Mitz helemaal niet fit te zijn. Het begon al met minder drinken, een beetje hangerig en veel dunne ontlasting waar zijn billetjes ook helemaal kapot van gingen en hij het uitgilde van de pijn als hij voor de zoveelste keer die dag verschoond moest worden.
En ieder dag werd het slechter: Mitz bleef maar leeglopen en leek nog weer zieker te zijn dan de dagen ervoor. We zeiden nog tegen elkaar: ‘gelukkig is hij niet aan het overgeven’. Als Mitz overgeeft irriteert dat direct zijn slokdarm weer en dat verergert zijn reflux weer. Maar we hadden het nog niet gezegd of het spugen begon. Alles kwam eruit, zelfs van ieder slokje water moest hij weer spugen. Het was een heel zielig hoopje mens.
Op een gegeven moment ging het spugen de hele nacht door en hebben we de huisartsenpost gebeld omdat hij ook geen plasluiers meer had. Met de tips die we van hen kregen zijn we uiteindelijk de nacht doorgekomen en ben ik de volgende dag met hem naar de huisarts gegaan. Die constateerde naast een hevige buikgriep ook nog een oorontsteking (vandaar waarschijnlijk de koorts) en had gelukkig wel door dat wij heel erg bang waren voor uitdroging en een eventuele sonde. Ze schreef direct een enorme berg medicijnen voor en vooral sinds we het medicijn tegen de misselijkheid gebruikten heeft hij niet meer gespuugd!
Het weegmoment was wel even schrikken, in een paar dagen tijd 300 gram afgevallen. Daar doen we ongeveer een maand over om dat er weer aan te krijgen. Dik balen dus en wat een stress, in Oostenrijk valt hij waarschijnlijk ook af als hij aan de eetkliniek begint dus wat blijft er dan nog van hem over? Ook weten we niet wat voor nadelige gevolgen dat kan hebben voor Oostenrijk dus we besluiten contact met de artsen daar te zoeken.
De artsen daar zijn heel helder: Mitz moet in goede conditie zijn wil hij mee kunnen doen aan het programma, anders heeft hij er weinig aan en daarnaast willen ze niet dat hij eventueel andere kinderen besmet, wat ik ook wel begrijp, maar wat een tegenvaller zeg!
En iedere dag lijkt Mitz nog weer zieker dan de dag ervoor. De artsen in Oostenrijk willen het tot de vrijdag voor ons vertrek op zondag bekijken en dan samen een beslissing nemen of we er wel of niet heen kunnen gaan of dat we het een of twee maanden moeten uitstellen. Dat klinkt nog zò ver weg…maar we willen natuurlijk ook de beste kans van slagen hebben. Dus we knuffelen hem nog maar extra veel en hopen dat hij snel opknapt.
Maar Mitz knapt maar niet op. Hij houdt niks binnen en is al een halve kilo kwijt, waar we zo ontzettend hard voor gewerkt hebben om die eraan te krijgen, bij hem is iedere gram er eentje… De huisarts wil dat hij op donderdag opknapt, anders moet hij worden opgenomen en krijgt hij een sonde. En die hebben we nu juist 10 maanden lang buiten de deur weten te houden. Het zal toch niet dat hij op de valreep van de behandeling in Oostenrijk toch nog aan de sonde moet met alle gevolgen van dien? Onze kinderarts geeft ook aan dat een sonde waarschijnlijk erg traumatisch voor hem zal zijn en geeft nog goede tips qua drinken waar we direct mee aan de slag gaan. Als hij wel een sonde moet kan het zo zijn dat hij dan helemaal nooit meer een fles wil drinken. Een sonde is natuurlijk een uiterst noodmiddel maar heeft ook zo ontzettend veel nadelen, helemaal om er weer af te komen. Toen Mitz jonger was deed hij niet zoals alle andere baby’tjes zijn handjes en speeltjes in zijn mond, hij deed helemaal niks in zijn mond. We hoefden zelfs nooit op te letten of er geen kleine dingen op de grond lagen als hij aan het rondkruipen was, hij deed het toch niet in zijn mond. Ook mochten wij niet met onze handen, lepels of flessen in de buurt van zijn mondje komen en hebben we maandenlang onder begeleiding van verschillende pre verbale logopedisten spelletjes en oefeningen gedaan waardoor we heel langzaam weer in de buurt van zijn mondje mochten komen en hij ook heel voorzichtig weer speelgoed en zijn eigen handjes in zijn mondje ging doen. De kinderarts geeft aan dat we daar dan in ieder geval weer opnieuw mee moeten beginnen als hij wel een sonde moet.
Wat een pech, wat een slechte timing en vooral arme Mitz, wat is het mannetje beroerd en ziek…
Oostenrijk lijkt helemaal ver weg, onze eerste prioriteit is zorgen dat hij niet uitdroogt en dus niet aan de sonde hoeft.
Mitz weigert nu ook slapend te drinken en we voelen ons zò machteloos, helemaal omdat we weten dat hij het zo nodig heeft. Hij drinkt alleen maar een paar slokjes water en we zien hem zichtbaar vermageren. Mijn hart huilt, ik wil hem zo graag helpen maar ik kan niks voor hem doen, echt een vreselijk gevoel. En de stress is natuurlijk sterker aanwezig dan ooit, normaal drinkt hij al weinig, nu helemaal niks. Ik kan er niet meer van slapen.
Mitz slaapt meer dan dat hij wakker is en we zien wel dat dat hem goed doet. Helaas heeft hij maar 1 plasluiertje per 24 uur en dat moeten er wel wat meer gaan worden, de huisarts twijfelt over een opname omdat hij zoveel afgevallen is en zo weinig plast, we hebben iedere dag contact dat is wel heel fijn.
Onze kleine strijder, hopelijk knapt hij snel op. En dan is natuurlijk nog de vraag of hij genoeg reserves heeft met een halve kilo minder en een zwakke weerstand om aan de eating school te beginnen. Zal hij op tijd weer beter zijn? We duimen….
Tsjaaaa, wanneer start je met werken na een stilgeboorte?
23 weken na de geboorte van Noah kan ik zeggen dat ik weer aan het werk ben. Ik ben polikliniek assistente in het ziekenhuis in Almere.
1 februari 2019 – 4 weken nadat onze nachtmerrie begon. Ik heb een telefonische afspraak staan met de ARBO arts. Eigenlijk is bij haar alleen in grote lijnen bekend wat er gaande is, maar omdat ik al sinds oktober/november halve dagen ging werken in verband met mijn bekkeninstabiliteit moest ik nu toch echt ‘op het matje komen’. De timing was eerder al niet heel top want toen belde ze op het moment dat wij Noah zijn as gingen ophalen ..
Mijn ARBO arts is een hele lieve vrouw en kan heel makkelijk een gesprek met haar voeren. We bespreken alles en maken een plan van aanpak. Ik mag zelf in eerste instantie aangeven wat mij fijn lijkt en samen komen we tot de conclusie dat wekelijks een bakkie koffie doen een goed idee is. ‘Zo gezegd, zo gedaan’ want ging gelijk die week daarop koffie drinken met m’n teamleidster. Vervolgens was ik daar 2,5 uur en met klotsende oksels heb ik mensen vertelt wat er is gebeurd. Iedereen is zo lief en ze geven steunvolle woorden. Na die 2,5 uur was ik totaal afgepeigerd. In bijzijn van anderen gaat bij mij een knop om. De knop gaat naar standje ‘ik troost anderen en zet mijn eigen verdriet opzij’.. Mega zwaar dus. ‘S avonds komen de tranen, het keiharde besef komt weer keihard binnen, maar gelukkig: ik mág weer huilen. Ik ben veilig thuis.
Er verstrijken een aantal weken waarin ik wekelijks langs het werk ga voor koffie en ik merk dat ik toe ben aan meer. Ik plan een moment in dat ik alleen op kantoor m’n mail ga kijken sinds 3 januari. Ik lees alles maar ik sla niets op. Oh jawel: die gaat pensioen, die gaat weg, die is jarig, dit is gewijzigd in het systeem en 1 mail later is die wijziging alweer terug gedraaid naar het oude. Top. Brengt mij dus volledig van de leg, iedereen is al jarig geweest of hebben hun afscheidsfeestje al gegeven. Niets relevants is in mijn hoofd blijven zitten. Ik ben nog niet klaar voor ‘meer’. Die weken daarop ben ik dus weer aanwezig om koffie te drinken en om diezelfde mails nog een keer te lezen in de hoop dat ik IETS opsla maar je denkt toch niet dat er iets bij past als je 24/7 aan je kindje denkt? Dat je in elk woord de naam Noah ziet?
Ik weet niet precies waardoor het ineens veranderde maar ik had ZIN om naar m’n werk te gaan. Ik heb gelijk die ochtend m’n teamleidster geappt en gevraagd of ik voor mijn ‘koffie momentje’ langs mocht komen. Ik was er rond 10:00 uur en had in mijn hoofd dat ik om 12:00 uur weer weg zou gaan. Steef was ook aan het werk die dag (die werkt op de IC in hetzelfde ziekenhuis). Het werd 12:00 uur en ik kreeg ineens een heel naar gevoel. Weet je waarom? Ik dacht aan het feit dat ik naar huis zou gaan en dat ik alleen zou zijn. Tranen vullen mijn ogen, knoop in m’n maag. Voor ik het wist zei ik tegen m’n collega’s: ik blijf. Ik blijf tot Steef klaar is met werken (16:00 uur). M’n collega’s waren zo lief. We hebben het echt over van alles en nog wat gehad en niet perse alleen maar over Noah want dat gaf ik aan. Ik wilde weer even meedoen in de huidige maatschappij. De maatschappij waarin de tijd de afgelopen weken niet heeft stilgestaan. Echter kreeg deze middag een flinke wending toen er een arts naar mij toe kwam en zijn gesprek met mij opende met: “Wat fijn om jou hier weer te zien. Wat heftig allemaal hé” dus ik bedank de persoon in kwestie en geef aan het fijn te vinden om weer op het werk te zijn. Ineens zegt hij: “Maar hoe gaat het met de kleine? Groeit en bloeit lekker?” Ik zit te kijken en denk heel hard na. Ik moest oprécht nadenken van wat er zojuist gezegd is. Ik hoor m’n collega’s ook stil vallen. Langzaam en zachtjes zeg ik: “Hij groeit en bloeit helaas niet….”. Hij kijkt mij verschrikt aan en zegt: “Maar je was toch zwanger van een tweeling? Waarvan er 1 is overleden en 1 in leven is gebleven?” Vanaf hier gingen letterlijk 100 vraagtekens door m’n hoofd. Opeens vond ik het niet meer zo fijn om op het werk te zijn maar gelukkig werd ik enorm goed opgevangen door m’n collega’s en heb ik rustig het hele verhaal uitgelegd. Dit zie je alleen zo niet aankomen wanneer je al zo open en eerlijk over alles bent en inmiddels al zoveel collega’s hebt gesproken. Dan zou je denken dat er geen verwarring meer kán ontstaan ..?
Inmiddels ben ik langzaam aan weer mijn uren aan het opbouwen. Op dit moment werk ik 3x 4 uurtjes en elke 2 a 3 weken kijk ik samen met mijn teamleidster of we die dagen een uurtje kunnen uitbreiden.
Met mijn ARBO arts heb ik elke 6 weken contact en die verloopt elke keer heel fijn. Ik voel mij totaal niet opgejaagd en krijg veel begrip. Het werken gaat goed. Ik kan nog niet alle werkzaamheden aan zoals aan de balie zitten omdat wij regelmatig zwangeren op de poli zien dus ik ben vooral achter de schermen bezig. Ook ben ik niet meer op therapeutische basis. Ik word oprecht weer verwacht en ingedeeld op taken die niet zomaar kunnen blijven liggen. Vind dat soms wel moeilijk omdat ik niet meer zoveel dingen tegelijk kan als dat ik voorheen kon en moet regelmatig even een rondje lopen door de gangen om mijn hoofd weer te resetten. Aan de andere kant voelt het zo fijn om weer ‘nodig’ te zijn. Dat ik weer mee mag doen in de normale dingen. 1 ding mag alleen niet vergeten worden: Noah gaat overal met mij mee naartoe. Het is niet dat ik die ‘thuis’ laat en dat ik weer de oude ben. In tegendeel. Ik moet opnieuw leren genieten. Ik moet opnieuw leren leven want dit zwarte gat blijft, het gemis blijft en daarom moet ik ‘opnieuw leren lopen’..
‘Je moet er van genieten, ze zijn zo snel groot’, deze zin MAAKT. ME. GEK.
Tijdens mijn zwangerschap, maar ook na de geboorte van Isa, kreeg ik zo vaak te horen: ‘geniet ervan’. Ondanks het verblijf in het ziekenhuis, ‘geniet van de momentjes met Isa’, ze groeien zo hard, de tijd gaat zo snel, ‘geniet zolang het nog kan’. Hele normale opmerkingen en waarschijnlijk ontzettend goed bedoeld. Ik betrapte me er gisteren op dat ik een kaart schreef naar een vriendin die mij vertelde dat ze zwanger is en ik onder aan de kaart schreef: ‘Geniet van de zwangerschap’. Ik zeg het zelf dus ook.