Seks tijdens of net na je zwangerschap: yay or neeey?

SEKS TIJDENS OF NET NA JE ZWANGERSCHAP: DO OR DON’T?!

Zo, even lekker open gooien dit onderwerp! Want zeg nou zelf lieve moeders en vaders: (bijna) iedereen is hier wel eens mee bezig geweest tijdens de zwangerschap en/of net na de bevalling.

Om zwanger te worden moet je seks hebben. Of anders gezegd: de zaadcel en eicel moeten samensmelten en zich na de bevruchting innestelen in de baarmoeder. Misschien proberen jullie die welbekende standjes waarbij de zaadcellen minder hard hun best hoeven doen met zwemmen om levend aan te komen bij de eicel die ligt te wachten op de winnaar. Kussen onder je kont na de seks of met je benen in de lucht hangen voor een aantal minuten om het zaad op z’n plek te houden. Of misschien zijn jullie er niet zo mee bezig en manoeuvreren jullie je lekker in de meest rare (on)comfortabele posities, op de meest gekke plekken ever, en zien jullie wel wanneer het ‘raak’ is. Anyway, je wil zwanger worden. En dan is daar het moment: je hebt een positieve test in handen. Je wil natuurlijk niets liever dan dat dit kleintje veilig blijft zitten in je buik, totdat de uitgerekende datum in zicht is.

Het eerste trimester gieren de zwangerschapshormonen als een malle door je lijf die zorgen voor die overheersende zwangerschapskwaaltjes. Moeheid, misselijkheid en super gevoelige boobies zijn de meest bekende. Dit geldt niet voor iedereen natuurlijk, maar ik kan me voorstellen dat de meeste zich hierin wel herkennen. En dan komt daar het onderwerp: SEKS. Bij je wederhelft gaat die behoefte gewoon door. Maar voor de meeste (ex) zwangeren onder ons is dat wel het laatste waar je op zit te wachten met die zwangerschapskwaaltjes. Geen polonaise aan je net zwangere lijf! Ook niet bepaald opwindend als je kotsend boven de wc hangt of in slaap valt terwijl je bezig bent. En daarbij, het idee dat de fluit van je wederhelft in de buurt komt van waar je kindje veilig en wel groeit in zijn/haar huisje is eh, ja, voor de beelddenkers onder ons ook een beetje gek zullen we maar zeggen. Daaag, intiem moment.

Er kan ook een periode in je zwangerschap zijn dat je niet te hóuden bent en elke dag bloedje geil rondloopt. Lucky wederhelft! Dit komt vaak doordat je tepels en poenie goed doorbloed zijn. Dus, go go go! Het kan namelijk, als je een prima zwangerschap hebt, GEEN kwaad. Om maar meteen twee waanideeën uit de wereld te helpen: je baby wordt beschermd door de baarmoeder, het vruchtwater en de vliezen. De fluit van je wederhelft komt daar echt niet bij. En -punt 2- een orgasme wekt ook geen weeën op. Als je op het punt staat te bevallen zou het stimulerend kúnnen werken, maar een orgasme kan geen bevalling opwekken als je kindje nog niet geboren hoeft te worden is mij verteld door de ervaringsdeskundigen op dit gebied. Uitzonderingen daar gelaten natuurlijk. Zo had ik dat ook bij mijn laatste zwangerschap. Door de gigantisch vele harde buiken kreeg ik wel andere restricties opgelegd. Het meest intieme moment wat we hadden was dan ook het aaien van mijn buik. Super spannend. Maar, dat terzijde.

En dan, seks in het laatste trimester van je zwangerschap, met die enorm dikke, vaak in de weg zittende buik. Er zijn vrouwen die zich net een zeekoe voelden, die teruggerold werd in de zee zodra ze zich omdraaiden of een bepaalde pose aan wilden nemen. Daaag, intiem moment. Maar, er zijn ook vrouwen die zich super sexy voelden tijdens de zwangerschap en niet te remmen waren. Ik kan me het niet voorstellen, maar goed, ze zijn er. Echt. Er zijn ook vrouwen die denken als ‘het’ erop aankomt: “Als ik maar niet teveel plukken haar heb overgeslagen met scheren down under”, aangezien dat scheren vooral op de tast en dus op goed geluk gaat in dat laatste trimester. Je kan je eigen poenie soms niet eens meer vinden om te scheren. Welkom, ontplofte egel! Beetje sneu als je wederhelft vast komt te zitten in jouw oerwoud. Al kan het ergens ook wel praktisch zijn, kan hij meteen flossen. Voor de beelddenkers onder ons: WIS.DIT.BEELD.

Ook hier geldt weer: daaag, intiem moment.

Soms kan seks rondom de uitgerekende datum gewoonweg nuttig zijn. Om er een weetje in te knallen: sperma bevat het hormoon prostaglandine, wat de baarmoedermond zacht en soepel maakt. Het zou stimulerend kunnen werken om de bevalling in gang te zetten. Het hormoon is weliswaar in een zeer kleine hoeveelheid aanwezig in sperma, maar, baat het niet dan schaadt het niet! Bij mij werkte het. Niks geen intiem moment, gewoon een handig opwekmiddel. Maak van die DON’T een DO. Na de bevalling zit seks er voorlopig ook even niet in, dus, ja, neem het ervan.

En dan seks ná de bevalling. Ik denk dat de meeste vrouwen het wel met me eens zijn dat je je allesbehalve sexy voelt na de bevalling. Een ontplofte egel, met hier en daar wat scheuren en hechtingen rijker en sommige lucky bastards hebben er nog een trosje aambeien bij hangen. Met die kapotte en bebloede egel kan je alleen zonder pijn plassen als je er een kannetje water langs giet of onder de douche staat, om het maar niet te hebben over de geur die er vanaf komt door al dat gezweet in zo’n XXL maandverband met netbroekje die je, als je geluk hebt, treft in je kraampakket. HOE.KOMT.DIT.WEER.GOED. “Daar gaat never nooit meer wat in!” heb ik geregeld gehoord. Of opmerkingen van de wederhelft na de bevalling: “Zet er nog maar een extra hechtinkje bij hoor, is het weer wat strakker.” Doe maar niet. Doe maar gewoon NIET. Je vrouwelijkheid is op dat moment al ver te zoeken, de hormonen liggen al gigantisch op z’n kop, dit soort opmerkingen maakt het er echt niet sexier op. Naast je ontplofte egel heb je meestal een aantal dagen na je bevalling lekkende boobies die zó gespannen staan dat je al pijn hebt als je ernaar kijkt. Baby huilt, melk stroomt. Super sexy. NOT. Je buik is hard bezig om weer in proportie te komen en je los hangende vel, soms bedekt met een heel zebrapad is om te janken. Ook nu is het onderwerp SEKS gewoon niet aan de orde. Gewoon echt even helemaal niet. Daaag, intiem moment! Voor heel lang.

Tot het moment daar. Ja, die komt weer, écht. Je durft weer voorzichtig te denken aan seks. Er zijn vrouwen die er al vrij snel na de bevalling weer aan toe zijn, maar er zijn zat vrouwen die er ook dan voorlopig nog niet aan moeten denken. Dat varieert, wat ik me heb laten vertellen hé door al die leuke vrouwen in mijn omgeving, tussen de 4 weken en 6 maanden. Maar hey, als het moment daar weer een keer is heb je je in ieder geval weer normaal kunnen scheren zonder plukken haar overgeslagen te hebben, zijn je lekkende boobies verleden tijd, de eventuele hechtingen (met dat hechtinkje extra) opgelost, zijn de bebloede en ruikende XXL maandverbanden op en niet meer nodig en maakt je ontplofte onderkant weer plaats voor een behoeftige onderkant. Hallooo, intiem moment!

Mama Esther klom uit een diep dal

Korte intro over mij.

Een nieuw leven opbouwen na een verbroken relatie is niet altijd even makkelijk en het wordt soms net even wat ingewikkelder, als er twee kinderen in zijn betrokken. Je hebt je eigen verdriet, maar ook dat van je kinderen. En je wilt ze daarin tegen alles beschermen, maar toch werpt het ook een schaduw kant over ze heen. Zomaar zijn ze hun vertrouwde basis kwijt, en blijven veel ongeorganiseerde zaken lang in onzekerheid.

Ik ben Esther, 27 jaar en in 2016 ben ik gescheiden na een relatie van 7 jaar, waaruit mijn twee kinderen komen. Lang bleef ik alleen met Noa (mijn dochter van 6) en Lux (mijn zoon en jongste van 4)

Je kind bij jou in bed…wel of juist niet?

Je kind bij jou in bed…wel of juist niet?

Voordat ik mama was dacht ik altijd “waarom laten mensen hun kinderen toch altijd bij ze in bed slapen?” het leek mij ontzettend storend voor je eigen rust. Nu ik zelf moeder ben van een dreumes heb ik een totaal andere mening daarover.

Toen Mila geboren was kon ze naast mij in haar co-sleeper slapen.  Wat was dat fijn! Als haar speen uit was gevallen hoefde ik alleen mijn arm opzij te doen en klaar is kees.  Ook kon ik  uren naar haar kijken hoe ze in haar bedje lag. Na 5/6 maanden was deze heerlijke tijd voorbij. Het slapen in haar eigen kamer en bedje hadden we wel geoefend maar dat was op  1 hand te tellen. Ze was helaas te groot voor de co-sleeper dus nu moest het wel. De enige die hier moeite mee had, was ik zelf. Mila sliep heel goed in haar eigen bed alleen ik miste de schattige geluidjes, ik was steeds ongerust als het helemaal stil was. Continu ging ik kijken in haar slaapkamer terwijl ik natuurlijk een babyfoon had staan. Maar wat als die ineens kapot is? Wat als ze gestikt is en geen geluid maakte? Allerlei horror verhalen spookten door mijn hoofd.

Na de fles van een uur of 5 in de ochtend kwam ze altijd bij mij in bed nog even verder dutten. Dit vond ik echt het fijnste moment van de dag. En hier ging het dus ook mis… Als Mila in de nacht wakker werd door wat dan ook ( soms is ze gewoon wakker, niet vervelend maar wakker) en ik sleepte haar dan bij mij in bed zodat ik zelf lekker kon blijven liggen en niet echt klaar wakker zou worden. Dit gebeurde steeds vaker en ik heb zelfs heel mijn kamer veranderd zodat mijn bed tegen een muur staat en Mila heeft zelfs haar eigen kant van het bed. We zijn maar met zijn tweetjes dus ruimte zat.

Inmiddels slaapt ze eigenlijk nog bijna dagelijks bij mij in bed. Ze valt altijd in haar eigen bedje in slaap en soms om 22.00, soms 4.00 en soms pas 6.00 komt ze bij mij in bed. Als ik erover nadenk doe ik dat eigenlijk voor mezelf. Ik slaap beter als ze naast me ligt en dat vind ik met name doordeweeks belangrijk als ik de dag erna moet werken. Daarnaast  hoef ik er minder vaak uit en stiekem vind ik het heel gezellig. Dus waarom niet? Het is een soort van regel dat kindjes op hun eigen kamer moeten slapen. Ik snap ook wel dat hoe langer ik hiermee doorga, des te lastiger het gaat worden om het voor elkaar te krijgen dat ze de hele nacht in haar eigen kamer slaapt.

Wat zijn de nadelen? Voor nu zie ik geen nadeel ik let erg op dat ze altijd veilig ligt. Wat voor de toekomst een nadeel kan zijn is als ik ooit wel een vriend krijg, dat die er misschien niet op staat te springen dat een kleine dreumes 80% van het bed in beslag neemt.

Ik heb ook even onderzoek gedaan en de voor en nadelen van samen slapen met je kindje op een rijtje gezet.

Voordelen:

– ouders zijn alerter

– daarom is het ook veiliger

– voorkomt een post-natale depressie

– versterkt de gezinsband

– samen slapen vermindert angstgevoelens bij een kind

Nadelen:

– geen privacy

– als de baby nog klein is, kan het gevaarlijk zijn.

– Als het een gewoonte wordt, zal het kind er waarschijnlijk niet meer vanf wijken.

– Meer prikkels, waardoor je nachtrust er op achteruit kan gaan.

Hoe denken jullie daarover? Mag jouw kindje wel of niet bij jou in bed? Ik ben erg benieuwd!

Mirthe is een student Rechten, met een baby!

Daar stond ik dan, met teststrip nummer drie in mijn hand, de dokter had echt gelijk. Ik was zwanger. Een golf van emoties overstroomde me. Mijn ouders, de vader, mijn studie, mijn leven, alles wat ik tot nu toe had opgebouwd zag ik in rook op gaan. Hoe kon mij dit in hemelsnaam overkomen? Ik kende de standaard types van tv; roken, drinken, wonend bij je ouders en onveilige seks. Niet de categorie waar ik mijzelf in zou plaatsen. Mijn studie rechten ging goed, ik woonde net samen met mijn vriend, rookte nooit en dronk alleen op feestjes. Na een ongelofelijk heftige periode vol keuzestress, spanningen in mijn relatie en ook angst voor hoe de buitenwereld zou reageren besloot ik de knop om te zetten en er vol voor te gaan. Ik wilde geen standaard “tienermoeder” zijn en dit ben ik dan ook niet. 

Mijn zoon zou ‘gewoon’ op het schoolplein spelen, maar was verdwenen, WTF

Het is woensdagmiddagen en je vraagt of je buiten mag spelen. Sinds een tijdje hebben we afgesproken dat je alleen naar het schoolplein mag lopen om daar te spelen. In de buurt rijden veel auto’s rond en is er niet zoveel plek voor de kinderen om buiten te ravotten, dus het schoolplein is een goed alternatief. Ik stem in, maar voeg er wel aan toe dat we straks naar zwemles moeten, dus dat je niet al te lang naar het schoolplein mag. En vol goede moed vertrek je met je vriendje naar het schoolplein. Ik kijk je na. Aan de ene kant ben je al zo groot, maar aan de andere kant nog zo klein.

Een klein uurtje later bekruipt me een onrustig gevoel van binnen. Je zus en ik moeten zo naar zwemles, en ik heb je nog niet gezien. Ik besluit haar even snel te brengen en langs het huis van je vriendje te lopen om de zien of jullie daar toevallig zijn. Zijn moeder ontkent en zegt dat ze haar zoon voor het laatst heeft gezien toe hij naar ons huis ging om jou op te halen. Ik voel me ineens een beetje misselijk, maar spreek mezelf toe dat ik niet zo moet zeuren en breng je zus naar zwemles. 

Op het moment dat zij in het zwembad lig haast ik mezelf naar buiten en sprint op mijn fiets weer naar huis. Ik besluit om even een rondje te fietsen door de buurt. Jouw zwemles begint namelijk over 45 minuten. Allereerst het schoolplein. Niks. “ Nee hè” denk ik “Het zal toch niet.” In mijn hoofd begint en beeld te ontstaan waarin je meegenomen wordt door idioten die je organen willen verkopen, maar ik probeer rustig en cool te blijven. 

Blogster Cherith stelt haar gezin voor

Laat ik beginnen met het voorstellen van mezelf. Ik ben Cherith, uitwijken over hoe je deze naam uit moet spreken zal ik niet doen, maak er wat moois van. Ik ben 29 jaar oud en ben nu 2,5 jaar samen met Bas, wij hebben elkaar leren kennen via Tinder (jahoor, de zoveelste). Wij wonen in het superleuke Alkmaar, ben hier echter niet opgegroeid, maar voor de liefde heen verhuisd. Ik werk als verpleegkundige op een Spoed Eisende Hulp, een super uitdagende baan al maken de wisseldiensten het met een baby niet altijd even makkelijk. Mijn grootste passie is fotograferen en leef me dan ook prima uit op onze kleine man. Bloggen doe ik ondertussen al zo een 5 jaar, dit begon over afvallen, voeding en gezondheid. Dit doordat ik 6 jaar terug een gastric bypass heb ondergaan waardoor ik 50 kilo ben afgevallen. Nu is het roer om gegooid en schrijf ik over zwangerschap, zwangerschap in combinatie met een maagverkleining, moederschap, opvoeding en alles wat erbij hoort. Enorm leuk om te doen.

Wensmama: “Oke, dit is echt de allerlaatste keer…”

Daar zaten we dan, tijdens de second opinion bij de nieuwe fertiliteitskliniek. Ze vertelden ons welk behandelplan ze voor ons in petto hadden. Namelijk starten met Provera (om mijn menstruatie op te wekken, aangezien ik zelf geen cyclus heb), en daarna over op Clomid (om de follikels een seintje te geven dat ze moeten rijpen). We hadden afgesproken enkel op gesprek te gaan, te kijken waar ze mee zouden komen en dan pas na onze bruiloft te starten. Ik wilde namelijk geen gedoe rondom de bruiloft. Dit moest onze dag worden en daar wilden we vollebak van gaan genieten, zonder ons druk te hoeven maken over het zetten van injecties, wachtweken, teleurstellingen, etc.

 

Maar goed, dit voorstel klonk vrij “simpel”. Enkel een paar pilletjes en een inseminatie. Dat is een fertiliteitsbehandeling voor dummy’s, wanneer je van ICSI/IUI vol hormoon injecties af komt. Ik bedoel hier niet mee dat dit niks voorstelt, begrijp me niet verkeerd. Maar voor mij persoonlijk was dit peanuts, daar er geen naald aan te pas zou komen en ik enkel een aantal pilletjes in moest nemen. We waren er dus snel uit, we zouden nog 1 behandeling gaan doen. Dit moest hem worden. Dit is wat een fertiliteitstraject met je doet, je verlegt continue je grenzen. We hadden besloten om het voor onszelf te houden dit keer en het niet te delen met onze vrienden/familie. Normaliter zijn ze op de hoogte waar we mee bezig zijn, op dit moment voelden we deze behoefte niet en besloten we het niet te delen. Het voelde weer een beetje alsof het iets van ons samen was, ons eigen geheim, zonder dat jan en alleman precies weet waar je in je cyclus zit en wanneer je testdag is.

De Babyshower handleiding

Yesss! Er is een baby onderweg! Dat moet gevierd worden met een feestje. Aangezien de toekomstige mama niet kansloos lam mag gaan in een karaokebar en het met een omvang van drie bij drie meter niet praktisch is om een sexy stripper in te oliën, kiezen we voor een iets saaiere feestvorm dan bijvoorbeeld een sweet 16 of een vrijgezellenfeest. We kiezen voor ‘een Babyshower!’ 

 

Essentiële onderdelen van een geslaagde Babyshower (BS) zijn: Kado’s, de standaard suffe spelletjes spelen (zoals babyfoto’s raden, natte ontbijtkoek uit een luier happen of gipsbuiken), veel vrouwen en een shitload aan lekkere hapjes. De BFF van de zwangere benoemt zichzelf tot ceremoniemeesteres van ‘project babyshower’ en met de allerbeste bedoelingen gaat zij stappen ondernemen om een geslaagde buikfuif neer te zetten. Het gebeurt helaas nog vaak dat de BFF totaal onderschat waar ze aan begonnen is en zij gaandeweg een fout maakt. Een fout die ervoor zorgt dat iemand zich achtergesteld, vergeten, onbelangrijk, gekwetst, verdrietig of boos voelt. Want we blijven immers vrouwen hè: wij vinden overal iets van en voelen overal iets bij. Diegene die zich slachtoffer voelt van de gemaakte fout van de BabyshowerCeremoniemeesteres steekt haar emoties natuurlijk niet onder stoelen of banken. Er volgt onderling geroddel of een dramatisch bericht in de groepsapp (niet aan beginnen die BSgroepsapps, kom ik later op!). Vervolgens vindt íedereen hier iets van en voor je het weet is er een vriendinnenvete of familieruzie ontstaan en ligt de ceremoniemeesteres met stressklachten in bed, te malen waar het allemaal fout is gegaan.

 

Dit klinkt allemaal hartstikke ellendig, maar lieve dames, niet getreurd. Jullie redster in nood heeft zich speciaal voor alle babyshowergroentjes een babyshowerhandleiding geschreven. Natuurlijk zijn er meerdere wegen die naar Rome leiden. Ik zeg ook niet dat je het op deze manier móet doen. Ik zeg wel dat áls je het op deze manier doet, succes gegarandeerd is.*

Wat voor gevolgen heeft de anticonceptiepil eigenlijk op je dagelijks leven?

Wat voor een gevolgen heeft de anticonceptiepil op je dagelijks leven?

Geregeld kwam er een bericht op mijn tijdlijn voorbij dat er weer een blogger/mama is gestopt met het gebruiken van de pil. Als ik dan het bericht las, dan was ik eigenlijk erg sceptisch over alles wat er in stond.

Ja, je bent als pil gebruiker je echt wel bewust van alle bijwerkingen. Gewichtstoename, moodswings, en zelfs depressie. En zeker van die ene hele belangrijke: Trombose.

Maar zal dit ook allemaal voor mij gelden?

Ik heb zelfs een half jaar geleden overwogen om over te stappen op de prikpil, maar gezien die bijwerkingen en een grote kinderwens, wilde ik die niet gaan gebruiken, gezien de uitwerking erg lang is.

Toch maar gewoon die pil? Of zal ik stoppen. Want waarom slikte ik het ding nog? Om grip te hebben op je cyclus? Voor wie?

Tot eind vorig jaar de keus onverwachts een beetje voor mij werd gemaakt.

December 2018

Wanneer ik de huisarts bel voor een spoed recept van mijn pil, omdat ik vergeten ben dit op tijd te bestellen, krijg ik het bericht van de assistent dat de pil op dit moment niet leverbaar is. Ze zegt dat ik met de apotheek kan overleggen wat zij nog hebben liggen, maar mijn vaste merk microgynon, hebben ze op dat moment helemaal niet meer.

Helaas weet ik van mijn lichaam dat het niet goed reageert op een “huismerk” en neem ik een besluit dat ik liever niet doe, omdat ik weet dat mijn lijf erg veel moeite heeft om alle hormonen uit mijn lichaam te krijgen en mijn eigen natuurlijke, en vreselijk onregelmatige cyclus, weer een beetje normaal te krijgen. Of wat daar ook mee bedoeld wordt en de norm is van mijn biologie.

Ik stop!

Ik ben heel benieuwd wat het met mij gaat doen en of de pil echt van die nadelige gevolgen heeft voor mijn gemoedtoestand, gewicht etc.

Natuurlijk heb ik eerder alle leesvoer dat te vinden is gelezen. En besef ik mij dat de neerslachtige gevoelens en gedachten die ik soms had toch echt met dit vrouwelijke preparaat te maken kan hebben, en wil het dan toch ook echt met eigen ogen gaan geloven.

Als het dan toch niet anders kan ;).

5 maanden verder

Inmiddels zijn we het begin van mei benaderd, en kan ik je vertellen dat ik sinds het stoppen mijn menstruatie met smart aan het opwachten ben. Want waar blijft het?

Gezien mijn mama wens, wacht ik er met smart op, want dat zou betekenen dat ik nog steeds vruchtbaar ben. Maar dat ter zijde.

Want het stoppen heeft nog meer positieve “bijwerkingen”.

Het leven lijkt allemaal veel luchtiger dan het is. Niets weegt zwaar. Waar ik mij eerder altijd heel erg en heel lang druk over kon maken, lijkt minder erg.

Tuurlijk weet ik de ernst van sommigen dingen, maar soms kan je aan een situatie nou eenmaal niet heel veel veranderen en kan ik het nu loslaten. Je kunt dingen namelijk tot een bepaalde hoogte beïnvloeden. Kan dat niet? Dan niet.

Ik maak me er even druk om en laat het gaan.

Maar behalve dit, merk ik dat ik van mijn kinderen veel meer kan hebben. Waar ik vaak meteen vol gas ergens tegenin ging, waardoor het soms groter werd dan nodig (ja, ik weet het, mijn kids hebben het soms zwaar), blijft het nu zoals het zijn moet.

Waardoor zelfs Jaliyah mij enige tijd geleden vroeg wat ik met die andere, snel geïrriteerde mama had gedaan, en dat ze deze mama veel leuker en gezelliger vond.0_o

Wat heb je met die andere mama gedaan?

Pffff. Wat een uitspraak van een kindje van 7 jaar.

Was ik dan al die tijd zo een “Momster” geweest. En terrormam die het leven van haar kinderen onnodig zwaar maakte.

Blijkbaar trok ik een gezicht waardoor ze het ook weer nodig vond om te vertellen dat ze de oude mama wel lief vond, maar deze veel leuker is.

BAM. Reality check!

Ik voelde wel precies wat zij voelde. Want ik vind dat dus ook. Of nou ja, ik vind alles veel leuker.

Nee, niet het huishouden. Daar heb ik nog steeds een schurft hekel aan. Maar alles erom heen.

Ik kan serieus genieten van veel meer. Ik geniet meer.

En naast dat ik alles luchtiger opneem, is er daarnaast ook weer een keerzijde.

Onregelmatige cyclus

Ik viel af. Zo een 4 kg. Nooit de link gelegd dat die 4kg door de pil kwam, want het zette geleidelijk aan en niet in kort termijn.

Leuk die kilo’s lichter, maar daarentegen zit ik nog steeds te wachten tot oma taart komt brengen.

(vroeger noemde wij dat zo in onze vriendinnen clubje)

Dit was één van de redenen waarom ik weer aan de pil wilde. Grip hebben op mijn lijf. Of beter gezegd, grip hebben om mijn cyclus. Weten wanneer iets komt en gaat. Weten wat mij te wachten staat. Maar helaas. Ook dat heb ik nu los moeten laten. Ja, al wel 5 maanden lang. En ik vind dat dus wel vreselijk. De onzekerheid van wanneer.

Maaaaaaaar eerlijk, ik ben blij.

Geen rare hormonen die mij een naar gevoel kunnen geven of mij een vreselijke Momster maken die het leven van mijn youngsters terroriseert.

Want zeg nou zelf, iedereen wilt toch een mama zijn die overspoeld wordt met kusjes en knuffels, omdat je zo lief bent?!

En ja, dat wil zeggen dat we nu veel meer knuffelen met elkaar. En ja, we zijn veel leuker geworden samen, want ook van kleine dingen in het leven kan je genieten.

Ik ben heel benieuwd naar hoe jullie lezers hierover denken!

Schroom niet en laat een berichtje achter. 

Liefs Rilana